Ağustos Böceği ile Karınca

Bir varmış bir yokmuş, bir çayırın kenarında bir ağustos böceği yaşarmış. Yaz boyunca güneş tepede parlarken o da yaprakların arasına oturur, kemanını çıkarır ve sabahtan akşama kadar şarkı söylermiş. Çiçekler ona eşlik eder, kelebekler dans edermiş.

Aynı çayırda bir de karınca yaşarmış. Karınca sabah erkenden kalkar, bir buğday tanesini sırtlanır, yuvasına taşır; sonra geri döner, bir tane daha alırmış. Ağustos böceği onu her gördüğünde gülermiş: "Karınca kardeş, gel biraz dinlen! Bak hava ne güzel, şarkı söyleyelim." Karınca ise başını sallarmış: "Şimdi çalışma zamanı. Kış gelince ne yiyeceğiz?"

Günler geçmiş, yapraklar sararmış, rüzgâr soğumuş. Derken kar yağmaya başlamış. Çayır bembeyaz olmuş, çiçekler uyumuş, ne bir tane buğday kalmış ne de bir damla bal.

Ağustos böceği titreye titreye karıncanın kapısını çalmış. "Karınca kardeş," demiş, "çok açım. Bana birkaç tane buğday verir misin? Yaz gelince geri öderim, söz."

Karınca kapıyı aralamış. "Bütün yaz ne yaptın?" diye sormuş. Ağustos böceği boynunu bükmüş: "Şarkı söyledim... Gece gündüz şarkı söyledim."

Karınca bir an düşünmüş. Eski masalda karınca kapıyı kapatırmış ama bizim karınca öyle yapmamış. "Gel içeri," demiş, "bu kış benim yanımda kal. Ama baharda beraber çalışacağız, buğday toplamayı sana öğreteceğim. Sen de bana şarkı söylemeyi öğretirsin, olur mu?"

Ağustos böceği sevinçle kabul etmiş. O kış karıncanın sıcak yuvasında, buğday çorbası içerken en güzel kış şarkılarını söylemiş. Bahar gelince de ikisi birlikte çalışmış, birlikte şarkı söylemiş.

O günden sonra çayırda herkes bilirmiş: Çalışmanın zamanı var, şarkının zamanı var. İkisini de unutmayan, kışı da yazı da güzel geçirirmiş.