Aslan ile Köpek

Londra'da bir hayvanat bahçesi varmış. Giriş ücreti yerine hayvanlara yem olarak kedi ya da köpek getirmek de kabul edilirmiş. Bir adam hayvanları görmek istemiş ama parası yokmuş. Sokaktan küçük bir köpek yakalamış ve hayvanat bahçesine getirmiş.

Köpeği aslanın kafesine atmışlar. Köpek kuyruğunu bacaklarının arasına kıstırıp köşeye sinmiş. Aslan ona yaklaşmış, koklamış. Köpek sırtüstü yatmış, patilerini havaya kaldırmış ve kuyruğunu sallamış. Aslan onu pençesiyle hafifçe çevirmiş. Köpek ayağa kalkmış, aslanın önünde arka ayakları üstünde durmuş.

Aslan bakmış, bakmış, başını sağa sola çevirmiş ama ona dokunmamış. Bakıcı et getirince aslan bir parçasını köpeğe bırakmış. Akşam aslan uyumaya yatmış, köpek de başını aslanın pençesine koyup uyumuş.

O günden sonra köpek aslanın kafesinde yaşamış. Birlikte yemiş, birlikte uyumuş, bazen oyun bile oynamışlar. Bir gün bir beyefendi hayvanat bahçesine gelmiş ve köpeğini tanımış; geri istemiş. Köpeği kafesten almaya kalkmışlar ama aslan öyle kükremiş ki kimse yaklaşamamış.

Bir yıl geçmiş. Köpek hastalanmış ve ölmüş. Aslan yemek yemeyi bırakmış. Köpeği koklamış, yalamış, pençesiyle dürtmüş. Sonra kafesin demirlerine saldırmış, kükremiş, kendini yerden yere atmış. Bütün gün böyle devam etmiş. Sonunda köpeğin yanına uzanmış ve beş gün boyunca hiç kıpırdamadan yatmış. Altıncı gün aslan da ölmüş.

Bu hikâye biraz hüzünlü ama gerçek olduğu söylenir. Tolstoy bunu şu yüzden yazmış: Sevgi, türü, boyu, gücü tanımaz. Kafesteki en güçlü hayvan bile bir dosta ihtiyaç duyar. Sen de bu gece sevdiğin birine sarılıp uyu.