Kurbağa Prens

Bir kralın küçük kızı, altın bir topla oynamayı çok severmiş. Sarayın bahçesinde, büyük ıhlamur ağacının altındaki kuyunun yanında topunu havaya atar tutarmış. Bir gün top elinden kaçmış, yuvarlanmış ve kuyuya düşmüş. Kuyu o kadar derinmiş ki dibi görünmüyormuş. Prenses ağlamaya başlamış.

Derken sudan bir ses gelmiş: "Neden ağlıyorsun prenses?" Baş kaldırmış; kuyunun kenarında iri gözlü, yeşil bir kurbağa oturuyormuş. "Altın topum düştü," demiş prenses. Kurbağa, "Ben çıkarırım," demiş, "ama karşılığında arkadaşın olmak, soframda yemek, tabağından yemek ve yatağının kenarında uyumak istiyorum."

Prenses "Olur, olur, ne istersen," demiş ama içinden "Aptal kurbağa, hiç sarayda yaşayabilir mi?" diye geçirmiş. Kurbağa dalmış, topu ağzında getirmiş. Prenses topu kapıp saraya koşmuş; kurbağayı unutmuş.

Ertesi akşam yemekte saray kapısı tak tak çalınmış: "Prenses, kapıyı aç, bana söz verdin!" Prenses korkmuş. Kral olanları öğrenince ciddileşmiş: "Verdiğin söz sözdür kızım. Kapıyı aç." Prenses istemeye istemeye kapıyı açmış. Kurbağa masaya oturmuş, prensesin tabağından yemiş. Sonra "Yoruldum, beni odana götür," demiş. Prenses iğrenerek onu iki parmağıyla taşımış ve odasının köşesine bırakmış.

Kurbağa, "Ben de yastığında uyumak istiyorum," deyince prenses öfkeyle onu kaldırıp duvara fırlatmış. Ama kurbağa yere düştüğü anda... yakışıklı bir prense dönüşmüş! Kötü bir cadı onu kurbağaya çevirmiş ve ancak bir prensesin sofrasında yemek yiyip odasında uyuyunca büyü bozulacakmış.

Prenses çok utanmış. "Verdiğim sözü tutmak istemedim, seni fırlattım... Özür dilerim." Prens gülümsemiş: "Önemli olan, sonunda tutmuş olman."

Kral bu olaydan sonra kızına şunu söylemiş: "Söz vermek kolaydır. Değerli olan tutmaktır. Kimi zaman küçücük ve çirkin görünen bir söz, aslında bir prens kadar kıymetlidir."

Prenses bu dersi hiç unutmamış. Yıllar sonra, kendi çocuklarına altın topu verirken hep aynı şeyi söylermiş: "Söz verdiysen tut. Karşındaki kurbağa bile olsa."