Bremen Mızıkacıları

Bir zamanlar yaşlı bir eşek varmış. Yıllarca değirmene un taşımış ama artık yorulmuş. Sahibi onu artık istemiyormuş. Eşek düşünmüş: "Bremen şehrine gideyim, orada mızıkacı olurum. Sesim güzeldir." Ve yola koyulmuş.

Yolda bir köpeğe rastlamış. Köpek de yaşlanmış, avcı onu istemiyormuş. "Benimle gel," demiş eşek, "birlikte müzik yaparız." Köpek sevinmiş. Biraz sonra yol kenarında üzgün bir kedi görmüşler. Kedinin de dişleri dökülmüş, fare yakalayamıyormuş. O da katılmış. Derken bir çiftliğin çitinde var gücüyle öten bir horoz duymuşlar. "Yarın beni çorba yapacaklar," demiş horoz. "Gel bizimle Bremen'e!" Dört arkadaş birlikte yürümüş.

Akşam olmuş, ormanda kalmışlar. Horoz ağaca uçmuş ve uzakta bir ışık görmüş. Işığa doğru yürümüşler. Bir ev bulmuşlar. Pencereden bakmışlar: İçeride bir grup haydut, dolu bir sofranın başında yiyip içiyormuş.

Eşek demiş ki: "Bir plan yapalım." Eşek pencerenin altına durmuş, köpek eşeğin sırtına, kedi köpeğin sırtına, horoz da kedinin başına çıkmış. Sonra hep birlikte "müzik" yapmışlar: Eşek anırmış, köpek havlamış, kedi miyavlamış, horoz ötmüş! Hep birlikte camdan içeri atlamışlar.

Haydutlar bu korkunç sesi ve pencereden düşen karaltıyı görünce "Hayalet!" diye bağırıp ormana kaçmış. Dört arkadaş sofraya oturmuş, doyasıya yemiş ve yatmış.

Gece haydutlardan biri cesaret edip geri dönmüş. Karanlıkta mutfağa girmiş; kedi tırmalamış, köpek ısırmış, eşek çiftelemiş, horoz da çatıdan "Ü-ürü-üüü!" diye bağırmış. Haydut arkadaşlarına koşmuş: "Evde bir cadı var, tırnaklarıyla yüzümü çizdi; kapının arkasında bıçaklı bir adam bacağımı kesti; avluda bir dev sopayla vurdu; çatıda da yargıç 'Getirin şunu!' diye bağırdı!" Haydutlar bir daha o eve hiç dönmemiş.

Dört arkadaş Bremen'e hiç gitmemiş. O ev onların olmuş. Bremen Mızıkacıları her akşam birlikte şarkı söylemiş; belki çok güzel değilmiş ama çok mutluymuş. Çünkü anlamışlar ki yaşlı olmak, işe yaramaz olmak değilmiş. Doğru arkadaşlarla her yaşta yeni bir hayat kurulabilirmiş.