Uyuyan Güzel

Evvel zaman içinde bir kral ile bir kraliçe yaşarmış. Her gün birbirlerine, "Ah, keşke bir çocuğumuz olsa!" derlermiş, ama bir türlü çocukları olmazmış. Bir gün kraliçe banyo yaparken sudan bir kurbağa çıkıp karaya sürünmüş ve ona demiş ki: "Dileğin yerine gelecek. Bir yıl dolmadan bir kızın olacak."

Kurbağanın dediği çıkmış ve kraliçe öyle güzel bir kız doğurmuş ki kral sevinçten ne yapacağını bilememiş ve büyük bir şölen hazırlatmış. Şölene akrabalarını, dostlarını ve tanıdıklarını çağırmış. Ülkenin bilge perilerini de davet etmiş ki çocuğa iyilikle ve sevgiyle davransınlar. Ülkede on üç bilge peri varmış. Ama kralın sarayında onların yemek yiyeceği on iki altın tabak varmış. Bu yüzden perilerden birini çağıramamışlar.

Şölen büyük bir görkemle kutlanmış. Şölenin sonunda bilge periler çocuğa harika armağanlarını vermişler: Biri erdem, biri güzellik, biri zenginlik, biri neşe ve böylece dünyada istenebilecek her şey. On bir peri dileklerini söylemiş ki birden on üçüncü peri içeri girmiş. Davet edilmediği için öcünü almak istiyormuş. Kimseye selam vermeden, kimseye bakmadan yüksek sesle bağırmış: "Kral kızı on beş yaşına girince bir iğ iğnesine parmağını batıracak ve düşüp ölecek!" Başka bir söz söylemeden dönüp salondan çıkmış.

Herkes dehşet içinde kalmış. O sırada henüz dileğini söylememiş olan on ikinci peri öne çıkmış. Kötü sözü bozamıyormuş ama onu yumuşatabiliyormuş. "Kral kızı ölmeyecek. Sadece yüz yıl sürecek derin bir uykuya dalacak," demiş.

Kral sevgili kızını bu felaketten korumak isteyerek bütün ülkedeki iğlerin yakılmasını emretmiş. Kızda ise bilge perilerin bütün armağanları gerçekleşmiş: Öyle güzel, öyle iyi huylu, öyle sevimli ve akıllıymış ki onu gören herkes severmiş.

Kız tam on beş yaşına girdiği gün kral ile kraliçe evde değillermiş. Kız sarayda tek başına kalmış ve canı istediği gibi dolaşmış; odaları, salonları gezmiş. Sonunda eski bir kuleye gelmiş. Dar, döner bir merdivenden yukarı çıkmış ve küçük bir kapıya varmış. Kilitte paslı bir anahtar varmış. Anahtarı çevirince kapı açılmış ve küçük odada iğiyle oturmuş, keten eğiren yaşlı bir kadın görmüş.

"Günaydın teyzeciğim, ne yapıyorsun?" diye sormuş kral kızı. "Keten eğiriyorum," demiş yaşlı kadın ve başını sallamış. "Şu neşeyle dönen şey ne?" diye sormuş kız, iği alıp o da eğirmek istemiş. Ama daha ige dokunur dokunmaz büyü gerçekleşmiş ve parmağına batırmış.

İğnenin battığını hissettiği anda orada duran yatağa düşmüş ve derin bir uykuya dalmış. Bu uyku bütün saraya yayılmış: Tam o sırada eve dönen kral ile kraliçe salona girer girmez uyumuşlar ve bütün saray halkı da onlarla birlikte uyumuş. Ahırdaki atlar, avludaki köpekler, damdaki güvercinler, duvardaki sinekler uyumuş. Ocakta yanan ateş bile durmuş ve uyumuş. Kızartma cızırdamayı kesmiş. Aşçı tam aşçı yamağının saçını çekecekmiş, onu bırakmış ve uyumuş. Rüzgâr durmuş, sarayın önündeki ağaçlarda tek bir yaprak bile kıpırdamamış.

Sarayın çevresinde bir dikenli gül çiti büyümeye başlamış. Her yıl daha da yükselmiş ve sonunda bütün sarayı sarmış, üstünü örtmüş. Öyle ki saraydan hiçbir şey, damdaki bayrak bile görünmez olmuş. Ülkede güzel uyuyan Dikenli Gül'ün, kral kızına böyle demeye başlamışlar, masalı dolaşmaya başlamış. Arada bir şehzadeler gelip çitin içinden saraya girmek istemişler. Ama giremezlermiş; çünkü dikenler sanki elleri varmış gibi birbirine sıkı sıkı tutunurmuş. Gençler dikenlere takılıp kalır, bir daha kurtulamazlarmış.

Uzun, çok uzun yıllar sonra yine bir şehzade o ülkeye gelmiş. Yaşlı bir adamın dikenli çit hakkında anlattıklarını dinlemiş: Arkasında bir saray varmış, sarayda yüz yıldır uyuyan Dikenli Gül adında çok güzel bir kral kızı yatıyormuş; kral, kraliçe ve bütün saray halkı da onunla birlikte uyuyormuş. Yaşlı adam dedesinden de duymuş ki pek çok şehzade gelip dikenli çitin içinden geçmek istemiş ama dikenlere takılıp kalmışlar.

Delikanlı, "Ben korkmuyorum. Gidip güzel Dikenli Gül'ü göreceğim," demiş. İyi kalpli yaşlı adam onu caydırmaya çalışmış ama delikanlı dinlememiş.

Oysa tam o gün yüz yıl dolmuş ve Dikenli Gül'ün uyanma günü gelmiş. Şehzade dikenli çite yaklaşınca dikenler kocaman, güzel çiçeklere dönüşmüş. Çiçekler kendiliğinden açılıp ona yol vermiş, o geçince arkasından yeniden kapanmışlar. Avluda atların ve benekli av köpeklerinin uyuduğunu görmüş. Damda güvercinler başlarını kanatlarının altına sokmuş uyuyormuş. Saraya girince sineklerin duvarda uyuduğunu, aşçının mutfakta yamağı yakalamak ister gibi elini uzatmış uyuduğunu, hizmetçinin yolunmayı bekleyen kara tavuğun başında oturduğunu görmüş.

Daha ileri gidince salonda bütün saray halkının uyuduğunu görmüş; tahtın yanında kral ile kraliçe uyuyormuş. Daha da ilerlemiş, her yer öyle sessizmiş ki kendi nefesini duyabiliyormuş. Sonunda kuleye gelmiş, Dikenli Gül'ün uyuduğu küçük odanın kapısını açmış. Kız orada öyle güzel yatıyormuş ki şehzade gözlerini ondan alamamış. Eğilip onun alnına bir öpücük kondurmuş.

Daha dudakları değer değmez Dikenli Gül gözlerini açmış, uyanmış ve ona çok tatlı bir şekilde bakmış. Birlikte aşağı inmişler. Kral uyanmış, kraliçe uyanmış ve bütün saray halkı uyanmış; birbirlerine büyük gözlerle bakmışlar. Avludaki atlar kalkıp silkinmiş, av köpekleri zıplayıp kuyruk sallamışlar. Damdaki güvercinler başlarını kanatlarının altından çıkarıp etrafa bakmış ve tarlalara uçmuşlar. Duvardaki sinekler yeniden emeklemeye başlamış. Mutfaktaki ateş canlanmış, alev alev yanıp yemeği pişirmiş, kızartma yeniden cızırdamaya başlamış. Aşçı yamağa öyle bir şaplak atmış ki yamak bağırmış. Hizmetçi de tavuğu yolmaya devam etmiş.

Şehzade ile Dikenli Gül'ün düğünü bütün görkemiyle kutlanmış ve ömürlerinin sonuna kadar mutlu yaşamışlar. Bu kez bütün bilge periler düğüne davet edilmiş. Kral her biri için ayrı bir altın tabak yaptırmış; kimse unutulmasın, kimse kırılmasın diye.