Dede ile Tahta Kâse

Bir zamanlar çok yaşlı bir dede varmış. Gözleri bulanıklaşmış, kulakları iyi duymaz olmuş, dizleri titrermiş. Sofraya oturduğunda kaşığını zor tutar, çorbayı masa örtüsüne döker, ağzından biraz da geri akarmış. Dede bir oğlu, gelini ve küçük torunuyla birlikte yaşarmış.

Oğlu ile gelini bundan tiksinmeye başlamışlar. Sonunda yaşlı dedeyi sofradan kaldırıp sobanın arkasındaki köşeye oturtmuşlar. Yemeğini toprak bir kâseye koyarlar, üstelik ona doyacak kadar da vermezlermiş. Dede orada oturup hüzünle sofraya bakarmış; gözleri yaşlarla dolarmış.

Bir gün dedenin titrek elleri kâseyi tutamamış, kâse yere düşmüş ve kırılmış. Genç kadın onu azarlamış ama dede hiçbir şey söylememiş, sadece iç çekmiş. Bunun üzerine ona birkaç kuruşa tahta bir kâse almışlar. Artık yemeğini bu tahta kâseden yemek zorundaymış.

Bir akşam böyle otururlarken dört yaşındaki küçük torun yere oturmuş ve birkaç küçük tahta parçasını bir araya getirmeye çalışıyormuş. Babası sormuş: "Ne yapıyorsun oğlum?" Çocuk cevap vermiş: "Küçük bir tahta kâse yapıyorum. Ben büyüyünce anneme ve babama bunun içinde yemek vereceğim."

Karı koca bir süre birbirlerine bakmışlar. Sonra ikisi birden ağlamaya başlamışlar. Hemen yaşlı dedeyi sobanın arkasından alıp sofraya getirmişler. O günden sonra onu hep sofralarında yedirmişler. Biraz çorba döktüğünde de bir şey söylememişler. Hatta gelin her sabah dedenin önüne temiz bir peçete koyar, oğlu da ona kaşığını tutmasında yardım edermiş.

Küçük torun ise yaptığı tahta kâseyi bir köşeye kaldırmış. Ama dedesinin yanına oturup ona her akşam yemeğinden bir lokma ikram etmiş. Dede gülümser, titrek eliyle torununun başını okşarmış.

Bu masal bize şunu söyler: Çocuklar, büyüklerinin ne yaptığına bakarak büyür. Bugün yaşlılarımıza nasıl davranırsak, yarın bize de öyle davranılır. Bir yaşlıyı sofranın baş köşesine oturtmak, evin bereketini artırır.