Cesur Terzi

Bir yaz sabahı küçük bir terzi penceresinin önündeki tezgâhında oturmuş, keyifle var gücüyle dikiş dikiyormuş. O sırada sokaktan bir köylü kadın, "Güzel reçel! Ucuz reçel!" diye bağırarak geçmiş. Terzinin hoşuna gitmiş; ince başını pencereden uzatıp seslenmiş: "Buraya gel teyze, malından alırım!" Kadın ağır sepetiyle üç basamağı tırmanıp terzinin yanına gelmiş, bütün kavanozları açmak zorunda kalmış. Terzi hepsini incelemiş, kaldırıp koklamış ve sonunda, "Bu reçel bana güzel görünüyor, dört lot tart teyze, çeyrek okka olsa da olur," demiş. Kadın büyük bir satış umuyormuş; istediğini verip söylenerek gitmiş.

"Tanrı bu reçeli kutsasın, bana güç kuvvet versin," demiş terzi, dolaptan ekmek çıkarmış, bir dilim kesip reçel sürmüş. "Tadı acı olmayacak ama yemeden önce ceketi bitireyim," deyip ekmeği yanına koymuş, sevinçle dikmeye devam etmiş. Reçelin kokusu duvardaki sineklere kadar gitmiş; sinekler sürü halinde gelip ekmeğin üstüne konmuşlar. "Hey, sizi kim çağırdı?" demiş terzi ve davetsiz misafirleri kovmuş. Ama sinekler Türkçe anlamazmış; kovuldukça daha kalabalık gelmişler. Sonunda terzinin sabrı tükenmiş, bir bez parçası kapıp, "Durun, size gösteririm!" diyerek acımasızca indirmiş. Bezi kaldırıp saymış: Önünde ayaklarını uzatmış tam yedi sinek yatıyormuş. "Sen ne adamsın böyle!" diyerek kendi cesaretine hayran kalmış. "Bunu bütün şehir bilmeli!"

Terzi hemen kendine bir kemer biçmiş, dikmiş ve üstüne büyük harflerle şunu işlemiş: "Bir vuruşta yedi!" "Şehir de ne! Bütün dünya bilmeli!" demiş. Yüreği bir kuzunun kuyruğu gibi sevinçle kıpır kıpır oynamış. Kemeri beline takıp dünyaya açılmaya karar vermiş; çünkü atölyenin onun cesaretine dar geldiğini düşünüyormuş. Evden çıkmadan önce yanına alacak bir şey var mı diye bakmış ama eski bir peynirden başka bir şey bulamamış, onu cebine koymuş. Kapının önünde çalıların arasına sıkışmış bir kuş görmüş, onu da peynirle birlikte cebine koymuş.

Cesaretle yola koyulmuş. Hafif ve çevik olduğu için hiç yorulmamış. Yol onu bir dağa çıkarmış. Dağın tepesine varınca orada oturmuş, keyifle etrafına bakınan iri bir dev görmüş. Küçük terzi cesaretle ona yaklaşıp seslenmiş: "Merhaba arkadaş! Orada oturup geniş dünyaya mı bakıyorsun? Ben de şansımı denemek için dünyaya açılıyorum. Benimle gelmek ister misin?" Dev terziye küçümseyerek bakmış: "Seni zavallı serseri!" Terzi ceketini açıp kemerini göstermiş: "Okursan nasıl biri olduğumu görürsün." Dev, "Bir vuruşta yedi," okumuş; terzinin öldürdüğünü insan sanmış ve küçük adama biraz saygı duymaya başlamış.

Yine de onu sınamak istemiş. Eline bir taş alıp sıkmış, taştan su damlamış. "Güçlüysen sen de böyle yap," demiş. "Bu kadar mı?" demiş terzi, "bu benim için çocuk oyuncağı." Cebine elini sokup yumuşak peyniri çıkarmış ve sıkmış; suyu akmış. "Bu daha iyi, değil mi?" Dev ne diyeceğini bilememiş. Bir taş daha almış, öyle yükseğe atmış ki göz neredeyse takip edemez olmuş. "Hadi küçük adam, sen de bunu yap." "İyi attın," demiş terzi, "ama taş yine yere düştü. Ben sana bir tane atacağım ki hiç geri gelmeyecek." Cebinden kuşu çıkarıp havaya atmış. Kuş özgür kaldığına sevinip havalanmış ve bir daha dönmemiş.

Dev terziyi kendi mağarasına davet etmiş. Gece yatağı terziye vermiş. Ama yatak terziye çok büyük gelmiş; yatağa yatmamış, bir köşeye kıvrılmış. Gece yarısı dev, terzinin derin uykuda olduğunu sanıp kalkmış, kocaman bir demir sopayla yatağa vurup onu ikiye bölmüş. Ertesi sabah devler ormana gittiğinde küçük terziyi neşeyle ve korkusuzca yürürken görünce dehşete düşmüşler ve kaçmışlar.

Küçük terzi yoluna devam etmiş ve bir kralın sarayının avlusuna gelmiş. Yorgun olduğu için çimenlere uzanıp uyumuş. İnsanlar gelip kemerindeki yazıyı okumuşlar: "Bir vuruşta yedi! Ah, bu büyük savaş kahramanı barış zamanında burada ne arıyor? Kesinlikle güçlü bir beydir." Gidip krala haber vermişler. Kral onu ordusuna almak istemiş. Terzi uyanınca bu teklifi kabul etmiş. Ama askerler onu kıskanmış: "Ona kızarsak ve bize vurursa her vuruşta yedimiz düşer." Krala gidip ordudan ayrılmak istediklerini söylemişler. Kral binlerce askerini kaybetmek istemediği için terziden kurtulmanın yolunu aramış.

Krala bir fikir gelmiş. Terziye bir haberci gönderip şöyle demiş: "Ülkemde iki dev var, yağma ve kundaklamayla büyük zarar veriyorlar. Eğer onları yenersen sana kızımı eş olarak, krallığımın yarısını da çeyiz olarak vereceğim. Yüz atlı da sana yardım edecek." Terzi, "Bir vuruşta yedi yenen, iki devden korkar mı?" demiş. "Atlılara gerek yok."

Ormana varınca terzi atlılara ormanın kıyısında beklemelerini söylemiş. Dört bir yana bakınmış ve iki devi bir ağacın altında horlayarak uyurken bulmuş. Ceplerini taşla doldurup ağaca tırmanmış, tam devlerin üstüne gelen bir dala oturmuş. Birinin göğsüne taş üstüne taş atmaya başlamış. Dev uyanıp arkadaşını dürtmüş: "Neden bana vuruyorsun?" "Rüya görüyorsun, ben sana vurmuyorum," demiş öbürü. Yeniden uyumuşlar. Terzi bu kez ikinci deve taş atmış. "Bu ne? Neden bana taş atıyorsun?" "Ben sana taş atmıyorum," diye homurdanmış birinci. Bir süre kavga etmişler ama yorgun oldukları için yine uyumuşlar. Terzi en büyük taşı birinci devin göğsüne bütün gücüyle atmış. "Bu kadarı da fazla!" diye bağırmış dev ve fırlayıp arkadaşını ağaca öyle bir itmiş ki ağaç sallanmış. Öbürü de aynı karşılığı vermiş. İkisi öyle bir öfkeyle kapışmışlar ki ağaçları kökünden söküp birbirlerine vurmuşlar ve sonunda ikisi birden yere yığılıp kalmışlar.

Terzi aşağı inmiş, atlıların yanına gitmiş: "İş bitti. İkisinin de işini bitirdim. Ama kolay olmadı; zor durumda kalınca ağaçları kökünden söktüler. Ama bir vuruşta yedi yenene bir şey yapamazlar." Atlılar ormana gidip devleri yerde yatarken görmüşler.

Terzi krala gidip ödülünü istemiş. Ama kral sözünden pişman olmuş ve yine kurtulmanın bir yolunu aramış. "Kızımı ve krallığın yarısını almadan önce bir kahramanlık daha göstermelisin. Ormanda büyük zarar veren bir tek boynuzlu at var. Onu yakalamalısın." Terzi bir ip ve balta alıp ormana gitmiş. Tek boynuzlu at hemen gelip terziye saldırmış. Terzi bir ağacın önünde durup hayvanın iyice yaklaşmasını beklemiş, sonra çevikçe ağacın arkasına geçmiş. At bütün gücüyle ağaca koşup boynuzunu gövdeye öyle bir saplamış ki çıkaramamış. Terzi ipi hayvanın boynuna bağlamış, baltayla boynuzu ağaçtan kurtarmış ve hayvanı krala götürmüş.

Kral bu kez bir yaban domuzunu yakalamasını istemiş. Terzi domuzu ormanın içindeki küçük bir kiliseye kaçırmış, kendisi pencereden atlayıp kapıyı kapatmış ve domuz içeride kalmış. Kral sonunda sözünü tutmak zorunda kalmış. Düğün büyük bir görkemle ama az bir sevinçle yapılmış ve terziden bir kral olmuş.

Bir süre sonra genç kraliçe gece kocasının uykusunda şöyle konuştuğunu duymuş: "Çırak, bana ceketi dik, pantolonu yamala, yoksa kulaklarını cetvelle döverim!" Kraliçe kocasının bir terzi olduğunu anlamış. Babası onu kurtarmak için bir plan yapmış: Bir gece yatak odasının kapısının önünde adamlar bekleyecek, terzi uyuyunca içeri girip onu bağlayacaklarmış. Ama kralın silahtarı terziyi seven bir delikanlıymış; bu planı ona haber vermiş.

O gece terzi uyuyormuş gibi yapmış ve yüksek sesle konuşmaya başlamış: "Çırak, bana ceketi dik, yoksa kulaklarını cetvelle döverim! Ben bir vuruşta yedi yendim, iki devi öldürdüm, bir tek boynuzlu atı ve bir yaban domuzunu yakaladım. Kapının önünde bekleyenlerden mi korkacağım?" Kapının önündekiler bunu duyunca öyle korkmuşlar ki sanki peşlerinde vahşi bir ordu varmış gibi kaçmışlar ve bir daha kimse ona dokunmaya cesaret edememiş.

Böylece küçük terzi ömrünün sonuna kadar kral olarak kalmış. Ve şunu da unutmamış: Cesaret bazen bir sinek kadar küçük bir şeyle başlar, ama insan onu akılla birleştirirse devleri bile yener.