Kardeş ile Kız Kardeş

Küçük bir erkek kardeş, kız kardeşinin elinden tutmuş ve ona demiş ki: "Annemiz öldüğünden beri hiç mutlu bir günümüz olmadı. Üvey annemiz bizi her gün dövüyor, yanına gidince bizi tekmeleyip kovuyor. Yediğimiz tek şey sert ekmek kabukları; masanın altındaki köpek bizden daha iyi besleniyor, arada bir ona güzel bir lokma atıyor. Tanrım, annemiz bunu bilseydi! Gel, birlikte geniş dünyaya açılalım."

Bütün gün çayırların, tarlaların ve taşlık yerlerin üstünden yürümüşler. Yağmur yağınca kız kardeş, "Tanrı da bizimle birlikte ağlıyor," demiş. Akşam büyük bir ormana varmışlar ve kederden, açlıktan, uzun yoldan öyle yorulmuşlar ki içi boş bir ağacın kovuğuna girip uyumuşlar.

Ertesi gün uyandıklarında güneş çoktan gökyüzünde yükselmiş, ağacın içine kadar sıcacık parlıyormuş. Erkek kardeş, "Kardeşim, susadım. Bir pınar bilseydim gidip su içerdim. Sanki bir şırıltı duyuyorum," demiş. Kalkıp kız kardeşinin elinden tutmuş ve pınarı aramaya gitmişler.

Ama kötü üvey anne bir cadıymış. İki çocuğun gittiğini görmüş, cadıların yaptığı gibi gizlice onları takip etmiş ve ormandaki bütün pınarları büyülemiş. Çocuklar taşların üstünden ışıl ışıl akan bir pınar bulunca erkek kardeş su içmek istemiş. Ama kız kardeş pınarın şırıltısında bir ses duymuş: "Benden içen kaplan olur, benden içen kaplan olur." Kız kardeş bağırmış: "Ne olur kardeşim, içme, yoksa vahşi bir hayvana dönüşür, beni parçalarsın." Erkek kardeş susuzluğuna rağmen içmemiş: "Bir sonraki pınara kadar beklerim."

İkinci pınara gelince kız kardeş onun da şöyle dediğini duymuş: "Benden içen kurt olur, benden içen kurt olur." "Ne olur kardeşim, içme, yoksa kurt olur, beni yersin." Erkek kardeş yine içmemiş: "Bir sonraki pınara kadar beklerim, ama o zaman ne dersen de içeceğim, susuzluğum çok büyük."

Üçüncü pınara gelince kız kardeş pınarın şırıltısında şunu duymuş: "Benden içen karaca olur, benden içen karaca olur." "Ah kardeşim, ne olur içme, yoksa karaca olursun, benden kaçıp gidersin." Ama erkek kardeş çoktan pınarın başına diz çökmüş, eğilip sudan içmiş. İlk damlalar dudaklarına değer değmez küçük bir karaca olmuş.

Kız kardeş zavallı büyülenmiş kardeşi için ağlamış, karaca da onun yanında oturup ağlamış. Sonunda kız, "Sakin ol sevgili karacığım, seni asla bırakmayacağım," demiş. Altın jartiyerini çıkarıp karacanın boynuna takmış, sazlardan yumuşak bir ip örüp hayvanı ona bağlamış ve onu yanında götürmüş. Ormanın derinliklerine gitmişler ve uzun, uzun yürüdükten sonra küçük bir eve varmışlar. Kız içeri bakmış ve ev boş olduğu için, "Burada kalıp yaşayabiliriz," diye düşünmüş. Karaca için yapraklar ve yosunlar toplayıp yumuşak bir yatak hazırlamış. Her sabah çıkıp kendine kökler, yemişler ve fındıklar toplamış, karacaya da taze otlar getirmiş. Karaca elinden yer, onun önünde neşeyle oynarmış. Akşam kız kardeş yorulunca dua eder, başını karacanın sırtına koyar ve onu yastık yapıp tatlı tatlı uyurmuş. Eğer erkek kardeş insan biçiminde olsaymış, harika bir yaşam olurmuş.

Bir süre böyle yalnız yaşamışlar. Derken bir gün o ülkenin kralı o ormanda büyük bir av düzenlemiş. Av borazanlarının sesi, köpeklerin havlaması ve avcıların neşeli bağırışları ağaçların arasında yankılanmış. Karaca bunu duymuş ve çok istemiş: "Ah, bırak ben de ava katılayım, artık dayanamıyorum." Öyle yalvarmış ki kız kardeş sonunda razı olmuş. "Ama akşam bana dön," demiş. "Kapıyı vahşi avcılara karşı kilitleyeceğim. Ben tanıyabileyim diye kapıyı çalıp 'Kız kardeşim, aç kapıyı,' de. Böyle demezsen kapıyı açmam."

Karaca dışarı fırlamış, özgür olduğu için çok sevinmiş. Kral ile avcıları güzel hayvanı görünce peşine düşmüşler ama ona yetişememişler. Akşam olunca karaca küçük evin kapısını çalmış: "Kız kardeşim, aç kapıyı." Kız kapıyı açmış, karaca içeri atlamış ve bütün gece yumuşak yatağında dinlenmiş.

Ertesi gün av yeniden başlamış. Karaca borazanları duyunca yine dışarı çıkmak istemiş. Avcılar onu yine görmüşler, peşine düşmüşler; bu kez avcılardan biri onu ayağından hafifçe yaralamış, karaca topallayarak yavaşça kaçmış. Avcılardan biri onu küçük eve kadar izlemiş ve karacanın, "Kız kardeşim, aç kapıyı," dediğini ve kapının açılıp hemen kapandığını görmüş. Avcı bütün bunları krala anlatmış. Kral, "Yarın bir kez daha ava çıkacağız," demiş.

Kız kardeş karacasının yaralandığını görünce çok korkmuş. Kanı yıkamış, yaraya otlar koymuş: "Yatağına git sevgili karacığım, iyileşesin." Yara o kadar küçükmüş ki ertesi sabah karaca hiçbir şey hissetmemiş. Av sesleri yine duyulunca, "Dayanamıyorum, gitmem lazım," demiş. Kız kardeş ağlamış: "Seni öldürecekler." Ama karaca öyle yalvarmış ki kız kardeş istemeye istemeye kapıyı açmış.

Kral avcılarına, "Akşama kadar onu kovalayın ama kimse ona zarar vermesin," demiş. Güneş batınca kral avcıya, "Gel, bana küçük evi göster," demiş. Kapıya gelince kapıyı çalmış ve seslenmiş: "Sevgili kız kardeşim, aç kapıyı." Kapı açılmış, kral içeri girmiş ve karşısında daha önce hiç görmediği kadar güzel bir kız durmuş. Kız bir kral gördüğü için korkmuş. Ama kral ona sevgiyle bakmış, elini uzatmış: "Benimle sarayıma gelip sevgili eşim olmak ister misin?" "Ah evet," demiş kız, "ama karaca da benimle gelmeli. Onu bırakmam." Kral, "Yaşadığın sürece senin yanında kalacak, hiçbir şeyi eksik olmayacak," demiş. O sırada karaca da içeri girmiş. Kız onu sazdan ipe bağlamış ve küçük evden birlikte çıkmışlar.

Kral güzel kızı atına almış ve sarayına götürmüş. Orada büyük bir görkemle düğün yapılmış. Kız artık kraliçe olmuş ve uzun süre mutlu yaşamışlar. Karaca da sarayın bahçesinde oynayıp sevilmiş.

Ama kötü üvey anne, çocukların ormanda vahşi hayvanlarca parçalandığını sanıyormuş. Kızın kraliçe olduğunu ve karacanın sarayda mutlu yaşadığını duyunca kıskançlıkla dolmuş. Kendi tek gözlü, çirkin kızının kraliçe olmasını istiyormuş. Kraliçe güzel bir erkek çocuk doğurduğunda ve kral avdayken cadı hizmetçi kılığına girip kraliçenin odasına gelmiş. "Banyonuz hazır kraliçem," demiş ve hasta kraliçeyi banyoya götürüp üstüne kapıyı kilitlemiş; banyoya cehennem ateşi gibi yakıcı bir sıcaklık vermiş. Sonra çirkin kızını kraliçenin yatağına yatırmış, ona kraliçenin görünüşünü vermiş ama kaybettiği gözü geri veremediği için kızın o tarafa yatmasını söylemiş.

Gece yarısı herkes uyurken bakıcı kadın beşiğin başında oturuyormuş. Kapının açıldığını ve gerçek kraliçenin içeri girdiğini görmüş. Kraliçe çocuğunu beşikten alıp kucağına almış, emzirmiş, sonra yastığını düzeltmiş, örtüsünü örtmüş. Karacayı da unutmamış; köşeye gidip sırtını okşamış. Sonra sessizce kapıdan çıkmış. Bakıcı kadın her gece bunu görmüş ama kimseye söylemeye cesaret edememiş.

Bir gece kraliçe konuşmaya başlamış: "Çocuğum ne yapıyor? Karacam ne yapıyor? İki kez daha gelirim, sonra bir daha gelmem." Bakıcı kadın her şeyi krala anlatmış. Kral, "Aman Tanrım, bu ne demek?" demiş. "Bu gece çocuğun başında ben bekleyeceğim." Gece kraliçe yine gelmiş ve aynı sözleri söylemiş. Kral onunla konuşmaya cesaret edememiş ama ertesi gece de beklemiş. Kraliçe yine gelip, "Çocuğum ne yapıyor? Karacam ne yapıyor? Bir kez daha gelirim, sonra bir daha gelmem," deyince kral kendini tutamamış, ona koşup, "Sen benim sevgili karımdan başkası olamazsın!" demiş. Kraliçe, "Evet, ben senin sevgili karınım," demiş ve o anda Tanrı'nın lütfuyla yeniden canlanmış; sağlıklı, pembe yanaklı.

Sonra krala kötü cadının ve kızının ona yaptıklarını anlatmış. Kral ikisini de mahkemeye çıkarmış ve ikisi de cezalandırılmış. Cadı ülkeden sürülüp bir daha görünmeyince, onun büyüsü de bozulmuş ve karaca yeniden insan biçimine dönmüş. Kız kardeş ile erkek kardeş birbirlerine sarılmışlar ve ömürlerinin sonuna kadar mutlu yaşamışlar. Kız kardeşin sabrı ve sevgisi, kardeşini hiç bırakmayışı, en güçlü büyüyü bile bozmuş.