Tatlı Lapa

Bir zamanlar annesiyle birlikte yaşayan yoksul, iyi kalpli bir kız varmış. Evde yiyecek hiçbir şeyleri kalmamış. Kız bir gün ormana gitmiş ve orada yaşlı bir kadınla karşılaşmış. Yaşlı kadın kızın derdini zaten biliyormuş. Ona küçük bir tencere vermiş: "Bu tencereye 'Pişir tencerem pişir' dersen, içinde güzel, tatlı bir darı lapası pişer. 'Dur tencerem dur' dersen, pişirmeyi bırakır."

Kız tencereyi annesine getirmiş. Artık yoksulluk ve açlıktan kurtulmuşlar; canları ne zaman isterse tatlı lapa yemişler. Her sabah, her akşam tencere fokur fokur kaynamış, ev tarçın ve bal kokusuyla dolmuş.

Bir gün kız dışarı çıkmışken annesi, "Pişir tencerem pişir," demiş. Tencere pişirmeye başlamış, anne karnını doyurmuş. Sonra tencerenin durmasını istemiş ama sözü unutmuş! "Yeter," demiş, olmamış. "Tamam," demiş, olmamış. Tencere pişirmeye devam etmiş. Lapa tencerenin kenarından taşmış, mutfağı doldurmuş, sonra bütün evi doldurmuş. Ardından yandaki evi, sonra sokağı doldurmuş; sanki bütün dünyayı doyurmak istiyormuş.

Kasabanın insanları büyük bir sıkıntıya düşmüş. Lapa sokaklardan akıyor, evlerin kapılarına dayanıyormuş. Kimse ne yapacağını bilmiyormuş. Kasabanın son evi de dolmak üzereymiş ki kız eve dönmüş. Sadece şöyle demiş: "Dur tencerem dur!" Tencere hemen durmuş ve pişirmeyi bırakmış.

O gün kasabaya geri dönmek isteyen herkes, kapısına varabilmek için lapanın içinden yemek yiyerek yol açmak zorunda kalmış. Çocuklar sevinçten çığlık atmış, kaşıklarını kapıp yemişler. Kediler, köpekler, kuşlar bile ziyafet çekmiş. Akşama kadar herkes karnını doyurmuş, kasabada aç kalan kimse olmamış.

Kız annesine sarılmış: "Anneciğim, sözü bir kâğıda yazalım da ocağın üstüne asalım." Öyle de yapmışlar. O günden sonra tencere hep tam ölçüsünde pişirmiş. Ama kasabanın çocukları arada bir kızın kapısını çalıp sormuşlar: "Bugün yine sözü unutur musunuz acaba?"