Kırmızı Başlıklı Kız

Bir varmış bir yokmuş, ormanın kenarındaki bir köyde küçük bir kız yaşarmış. Büyükannesi ona kırmızı kadifeden öyle güzel bir başlık dikmiş ki kız onu hiç çıkarmazmış. Bu yüzden herkes ona Kırmızı Başlıklı Kız dermiş.

Bir gün annesi onu çağırmış: "Büyükannen hasta. Şu çörekleri ve bir kavanoz balı ona götür. Ama yoldan sakın ayrılma ve kimseyle konuşma."

Kırmızı Başlıklı Kız sepetini almış, ormana girmiş. Kuşlar ötüyor, çiçekler açıyormuş. Tam yolun ortasında karşısına bir kurt çıkmış. "Günaydın küçük kız, nereye böyle?" demiş tatlı bir sesle. Kız annesinin tembihini unutmuş ve cevap vermiş: "Büyükanneme gidiyorum, ormanın öbür ucundaki küçük evde yaşıyor."

Kurt'un aklına kötü bir plan gelmiş. "Şu çiçeklere bak, ne güzeller. Büyükannene bir demet toplasana," demiş. Kız çiçek toplamaya dalmış. Kurt ise kestirme yoldan büyükannenin evine koşmuş, kapıyı çalmış, içeri girmiş ve büyükanneyi dolaba kilitlemiş. Sonra büyükannenin geceliğini, takkesini giymiş, yatağa girmiş.

Kırmızı Başlıklı Kız gelmiş, kapıyı açmış. Yatağa yaklaşmış ama bir tuhaflık varmış. "Büyükanne, kulakların ne kadar büyük!" "Seni daha iyi duymak için." "Gözlerin ne kadar büyük!" "Seni daha iyi görmek için." "Ya ağzın, ağzın neden bu kadar büyük?" "Seni..."

Tam o anda kapı gümbürtüyle açılmış. Ormanda odun kesen avcı, kızın sesini duyup gelmiş. Kurt avcıyı görünce yataktan fırlamış, pencereden atlayıp ormana kaçmış ve bir daha o köyün yakınına hiç yaklaşmamış. Avcı dolabı açmış, büyükanne içinden çıkmış, hepsi birbirine sarılmış.

O akşam üçü birlikte çörek yemiş, bal yalamış ve çiçekleri vazoya koymuş. Kırmızı Başlıklı Kız büyükannesine söz vermiş: "Bir daha yoldan hiç ayrılmayacağım ve tanımadığım kimseye nereye gittiğimi söylemeyeceğim."

Ve sözünü hep tutmuş.