Uyuyamayan Baykuş

Küçük baykuş Pufi bütün gece uyanıktı. Baykuşlar öyledir; gece uçar, gündüz uyur. Ama Pufi'nin bir sorunu vardı: Gündüz bir türlü uyuyamıyordu.

Güneş çıkar çıkmaz dalına tünedi, gözlerini kapadı. Ama kuşlar ötüyordu. Gözlerini açtı. Tekrar kapadı. Bu kez bir sincap dalın üstünde fındık kırıyordu. Çıt çıt çıt. Pufi iç çekti.

"Uyuyamıyorum," dedi aşağıdaki tavşana.

Tavşan düşündü. "Ben uyumadan önce üç kere zıplarım," dedi. "Dene." Pufi dalda üç kere zıpladı. Dal sallandı, yapraklar düştü. Uyku gelmedi.

Sincap, "Ben kuyruğuma sarılırım," dedi. Pufi'nin kuyruğu kısaydı; sarılamadı.

Geyik, "Ben güneşi düşünürüm," dedi. Pufi güneşi düşündü; gözleri daha çok açıldı.

Derken yaşlı kaplumbağa geldi. Çok yavaş geldi. Pufi beklerken esnedi. Kaplumbağa dalın dibine oturdu ve konuşmaya başladı. Yavaş, çok yavaş: "Bir zamanlar... bir gölet varmış... göletin kenarında... bir taş... taşın üstünde... bir yaprak... yaprağın üstünde... bir damla..."

Pufi'nin gözleri yarıya kadar kapandı.

"...damlanın içinde... küçük bir gökyüzü... gökyüzünde... bir bulut... bulutun içinde..."

Pufi'nin başı göğsüne düştü.

"...küçük bir baykuş... uyuyormuş."

Pufi uyumuştu.

Tavşan, sincap ve geyik birbirine baktı. Kaplumbağa gülümsedi: "Uyku zorla gelmez. Yavaş gelir."

O günden sonra Pufi her sabah kaplumbağayı beklerdi. Kaplumbağa her sabah aynı hikâyeyi anlatırdı; Pufi hiçbir zaman sonunu duyamadı. Çünkü hep "bulutun içinde" kısmında uyuyordu.

Sen de şimdi dene: Bir gölet... bir taş... bir yaprak... bir damla... bir gökyüzü... bir bulut... ve bulutun içinde, sen.