Yıldız Paraları

Bir zamanlar annesi ve babası ölmüş küçük bir kız varmış. Öyle yoksulmuş ki içinde yaşayacağı bir odası, uyuyacağı bir yatağı bile kalmamış. Üstündeki giysilerden ve iyi kalpli birinin verdiği bir dilim ekmekten başka hiçbir şeyi yokmuş. Ama kız çok iyi ve dindarmış. Bütün dünya onu yalnız bırakmış olsa da Tanrı'ya güvenerek kırlara doğru yola çıkmış.

Yolda yoksul bir adam karşısına çıkmış: "Ah, bana yiyecek bir şey ver, çok açım." Kız elindeki bütün ekmeği ona uzatmış: "Tanrı sana bereket versin," demiş ve yoluna devam etmiş.

Biraz sonra ağlayan bir çocuk gelmiş: "Başım çok üşüyor, örtecek bir şey ver bana." Kız başındaki küçük şapkayı çıkarıp ona vermiş.

Biraz daha yürüyünce ceketi olmayan, soğuktan titreyen bir çocuğa rastlamış. Kız kendi ceketini çıkarıp ona giydirmiş. Biraz ileride bir çocuk eteğini istemiş; kız onu da vermiş.

Sonunda bir ormana varmış. Hava çoktan kararmış. Ormanda bir çocuk daha gelmiş ve bir gömlek istemiş. İyi kalpli kız düşünmüş: "Karanlık gece, kimse beni görmez. Gömleğimi de verebilirim." Ve gömleğini çıkarıp o çocuğa da vermiş.

Kız artık elinde hiçbir şeyi kalmadan, ormanın ortasında tek başına dururken birden gökyüzündeki yıldızlar düşmeye başlamış. Yıldızlar yere değdiğinde sert, pırıl pırıl, saf altından paralara dönüşüyormuş. Üstelik kız bir gömleğini vermiş olsa da kendini birden yepyeni, en ince ketenden bir gömleğin içinde bulmuş.

Kız gökten yağan altın paraları yeni gömleğinin eteğine toplamış. O kadar çokmuş ki ömrünün sonuna kadar hiç yoksulluk çekmemiş. Ama yine de her gün, yolda karşılaştığı yoksullara elindekinden bir parça vermeyi hiç unutmamış.

Bu masal bize şunu söyler: Gönülden verilen hiçbir şey kaybolmaz; bir gün gökten yıldızlar gibi geri döner. Bu gece pencereden yıldızlara bak. Belki biri, iyi kalpli bir çocuğun eteğine düşmek için bekliyordur.