Şehir Faresi ile Köy Faresi

Bir zamanlar bir köy faresi varmış. Tarlanın kenarındaki küçük yuvasında yaşar, buğday taneleri, ceviz ve kuru üzümle beslenirmiş. Bir gün şehirde yaşayan kuzeni onu ziyarete gelmiş. Şehir faresi, köy faresinin sofrasına bakmış ve burnunu kıvırmış.

"Kuzen, sen böyle mi yaşıyorsun? Buğday tanesi, kuru üzüm... Gel benimle şehre, sana gerçek yemek nedir göstereyim."

Köy faresi merak etmiş ve kuzeniyle şehre gitmiş. Kocaman bir evin mutfağına girmişler. Masanın üstünde ne yokmuş ki! Peynirler, pastalar, meyveler, kurabiyeler... Köy faresi gözlerine inanamamış. "Burası cennet!" demiş.

Tam ilk lokmayı almışlar ki kapı gıcırdamış. İki fare masanın altına kaçmış. Bir hizmetçi gelmiş, tabakları toplamış, gitmiş. Yeniden masaya çıkmışlar. Tam pastayı ısırmışlar ki bu kez korkunç bir ses duyulmuş: "Miyaaav!" Koca bir kedi mutfağa girmiş. Fareler duvardaki deliğe zor sığmış.

Kedi gidene kadar saatlerce delikte titreyerek beklemişler. Sonunda şehir faresi demiş ki: "Hadi, şimdi devam edebiliriz. Burada hep böyledir, alışırsın."

Köy faresi başını sallamış. "Hayır kuzen, ben alışamam. Senin sofran zengin ama her lokmayı korkuyla yiyorsun. Benim sofram sade ama ben huzur içinde yiyorum, sonra da yıldızların altında rahatça uyuyorum. Ben köyüme dönüyorum."

Köy faresi o gece evine dönmüş. Yuvasına girmiş, bir buğday tanesini kemirmiş ve o kadar tatlı gelmiş ki... Sonra sıcak yaprakların arasına kıvrılmış, cırcır böceklerinin sesini dinleyerek mışıl mışıl uyumuş.

Çünkü azla yetinip huzurla uyumak, çokla yaşayıp korkuyla titremekten güzelmiş.