Bülbül

Çin'de bir imparator yaşarmış; sarayı porselenden, bahçesi dünyanın en güzel çiçekleriyle doluymuş. Bahçenin ötesinde orman, ormanın ötesinde deniz varmış. Ormanda bir bülbül yaşarmış ve o kadar güzel öterdi ki ağ atan balıkçılar durup dinlermiş. Bütün dünya bu bülbülü biliyormuş; sadece imparator duymamış.

Bir gün imparator bir kitapta bülbülü okuyunca kızmış: "Benim bahçemde böyle bir kuş var da neden bana getirilmedi?" Saraylılar bülbülü aramaya çıkmış. Hiçbiri bilmiyormuş. Sonunda mutfakta çalışan küçük bir kız, "Ben biliyorum, her akşam annemin yanına giderken onu dinlerim," demiş. Kızı takip etmişler. Yolda bir inek böğürmüş, "Bülbül bu mu?" demişler. Kurbağalar vıraklamış, "Bu mu?" demişler. Sonunda dalda küçük, gri, sade bir kuş görmüşler. "Bu kadar sıradan bir kuş mu?" Ama bülbül ötmeye başlayınca herkes susmuş.

Bülbül saraya getirilmiş. Öyle ötmüş ki imparatorun gözlerinden yaşlar süzülmüş. Bülbüle altın kafes, on iki hizmetçi ve ayağına ipek ip bağlamışlar. Bülbül mutsuzmuş ama imparator için her gün ötmüş.

Derken Japon imparatorundan bir hediye gelmiş: Mücevherlerle süslü, kurmalı bir oyuncak bülbül. Kurunca gerçek bülbülün şarkısına benzer bir şarkı söylüyormuş ve her seferinde aynı şarkıyı söylüyormuş. Saraylılar bayılmış: "Bu daha iyi, hep aynı ötüyor, hiç şaşırtmıyor, hem de ne kadar parlak!" Kimse gerçek bülbülün pencereden uçup ormanına döndüğünü fark etmemiş bile.

Oyuncak bülbül yıllarca kurulmuş. Bir gün içinden "çat" diye bir ses gelmiş; çarklar kırılmış. Saatçi onu yılda bir kez kurulabilecek kadar tamir edebilmiş.

Beş yıl sonra imparator ağır hastalanmış. Yatağında yalnız yatıyor, göğsünde Ölüm oturuyormuş. "Müzik," diye fısıldamış imparator, "müzik..." Oyuncak bülbül susuyormuş; kuracak kimse yokmuş. Tam o sırada pencereden tatlı bir şarkı gelmiş. Gerçek bülbül! İmparatorun hastalığını duymuş, ormandan uçup gelmiş. Öttükçe Ölüm'ün gözleri yumuşamış; öttükçe Ölüm kendi bahçesini özlemiş ve pencereden süzülüp gitmiş. Sabah imparator kan ter içinde ama sapasağlam uyanmış.

"Beni kurtardın," demiş. "Senin yanından uçmuştum ama ben seni affettim ve sen beni kurtardın. Ne istersen senin." Bülbül, "Kafes istemem," demiş. "Ormanda kalayım, akşamları pencerene gelir öterim. Ama bunu kimseye söyleme; bir kuşun gelip gitmesi, sarayda bir kuş tutmaktan güzeldir."

Bu yüzden Çin'de hâlâ derler: Gerçek olan hep sade görünür ama onsuz olmaz.