Çirkin Ördek Yavrusu

Yaz sonuydu, gölün kenarındaki sazlıkta bir anne ördek yumurtalarının üstünde oturuyordu. Yumurtalar birer birer çatladı, sarı tüylü sevimli yavrular çıktı. Ama en büyük yumurta bir türlü çatlamıyordu. Sonunda o da açıldı ve içinden iri, gri, tüyleri karmakarışık bir yavru çıktı.

"Ne tuhaf görünüyor," dedi öteki ördekler. Kardeşleri ona "çirkin" dediler, tavuklar gagaladı, hindi kovaladı. Anne ördek onu koruyordu ama diğerleri hiç rahat vermiyordu. Yavru çok üzgündü. Bir gece sazlıkların arasından kaçtı.

Sonbahar geldi. Yavru bataklıkta yalnız dolaştı. Bir gün gökyüzünde kocaman, bembeyaz kuşlar gördü. Uzun boyunları, görkemli kanatları vardı. Güneye doğru uçup gittiler. Yavru onlara bakakaldı; içinde adını bilmediği bir özlem duydu.

Kış geldi. Gölün suları dondu, yavru buza sıkıştı. Bir köylü onu buldu, evine götürdü, çocukları onunla oynamak istedi ama yavru korkup süt kabını devirdi, un çuvalına düştü ve kaçtı. O kış ne kadar zor geçti, anlatmaya kelimeler yetmez.

Nihayet bahar geldi. Güneş ısıttı, yavru kanatlarını açtı. Kanatları şimdi daha güçlüydü, onu havaya kaldırdı. Bir bahçenin göletine kondu. Göletteki beyaz kuşlar, o güzel kuşlar ona doğru yüzdü. "Beni de kovalayacaklar," diye düşündü ve başını eğdi.

Tam o anda suda kendi yansımasını gördü. Gri, çirkin bir ördek değildi. Bembeyaz, uzun boyunlu, görkemli bir kuğuydu! Beyaz kuşlar ona sarıldı, gagalarıyla okşadı. Bahçeye gelen çocuklar bağırdı: "Yeni bir kuğu var, en güzeli bu!"

Kuğu kanatlarını salladı, boynunu uzattı. Ama kibirlenmedi. Çünkü yalnızlığı, soğuğu, kovalanmayı hatırlıyordu. Sadece içinden şöyle geçirdi: "Çirkin ördek yavrusuyken bu kadar mutluluğu hayal bile edemezdim."

Belki sen de bazen kendini farklı hissedersin. Unutma: Kimi kuğular önce gri bir ördek yavrusu gibi görünür. Zamanla kim olduğunu öğrenirsin.