Meşe ile Kamış

Bir nehrin kıyısında koca bir meşe ağacı ile incecik bir kamış yan yana yaşarmış. Meşe öyle büyük, öyle güçlüymüş ki dalları gökyüzünü gölgelermiş. Kamış ise rüzgârın her nefesinde eğilip kalkan, zayıf görünen bir bitkiymiş.

Bir gün meşe kamışa seslenmiş: "Zavallı kamış, sana acıyorum. Küçücük bir serçe üstüne konsa eğiliyorsun. Hafif bir esinti bile seni yerlere yatırıyor. Oysa bana bak! Fırtınalar bile beni kıpırdatamaz. Keşke benim gölgemde doğsaydın, seni korurdum."

Kamış sakince cevap vermiş: "Beni düşündüğün için teşekkür ederim meşe kardeş. Ama benim için endişelenme. Rüzgârlar beni eğer ama kırmaz. Ben eğilirim, rüzgâr geçer, yine doğrulurum. Asıl ben senin için endişeleniyorum. Sen hiç eğilmiyorsun."

Meşe bu sözlere gülmüş. "Ben mi? Ben yüz yıldır buradayım!"

Tam o günün akşamı gökyüzü kararmış. Şimdiye kadar görülmemiş bir fırtına kopmuş. Rüzgâr uğuldamış, nehir kabarmış, yağmur bardaktan boşanırcasına yağmış.

Kamış hemen eğilmiş. Rüzgâr ne yöne eserse o yöne yatmış, suya değecek kadar bükülmüş. Meşe ise dimdik durmuş, dallarıyla rüzgâra karşı koymuş. "Beni deviremezsin!" diye gürlemiş.

Rüzgâr daha da şiddetlenmiş. Meşe direnmiş, direnmiş... Ve sonunda korkunç bir çatırtıyla kökünden sökülmüş, nehrin kıyısına devrilmiş.

Sabah olunca fırtına dinmiş. Kamış yavaşça doğrulmuş, üstündeki yağmur damlalarını silkelemiş. Yanında yatan koca meşeye üzgün üzgün bakmış.

O günden sonra nehir kıyısındaki bütün bitkiler bilirmiş: Güçlü görünmek her zaman güçlü olmak değildir. Bazen eğilmeyi bilmek, dimdik durmaktan daha çok güç ister.