Aslan ile Fare

Ormanın kralı aslan, bir öğleden sonra büyük bir ağacın gölgesinde uyuyormuş. Küçük bir fare oyun oynarken yanlışlıkla aslanın pençesinin üzerinden koşup geçmiş. Aslan uyanmış, pençesini kaldırmış ve fareyi yakalamış.

"Seni küçük şey!" diye kükremiş. "Uykumu bölmeye nasıl cesaret edersin?"

Fare tir tir titreyerek yalvarmış: "Lütfen beni bırakın kral hazretleri. Sizi uyandırmak istemedim, çok özür dilerim. Beni bırakırsanız bir gün size yardım ederim, söz veriyorum."

Aslan buna kahkahayla gülmüş. "Sen mi? Bana mı yardım edeceksin? Küçücük bir fare koca bir aslana ne yapabilir ki?" Ama fare o kadar küçük, o kadar korkmuşmuş ki aslan ona acımış ve pençesini açmış. Fare hızla kaçıp gitmiş.

Birkaç gün sonra ormana avcılar gelmiş. Ağaçların arasına kocaman bir ağ germişler. Aslan geceleyin dolaşırken ağa takılmış. Ne kadar çırpındıysa kurtulamamış. İpler onu sımsıkı sarmış. Çaresizce kükremiş, kükremesi bütün ormanda yankılanmış.

Bu sesi fare de duymuş. Hemen koşup gelmiş. "Kıpırdamayın," demiş, "ben buradayım." Küçük keskin dişleriyle ipleri kemirmeye başlamış. Bir ip, iki ip, üç ip... Sabaha karşı ağda kocaman bir delik açılmış ve aslan dışarı çıkmış.

Aslan fareye bakmış, bu kez gülmemiş. "Sen bana hayatımı geri verdin," demiş. "Ben sana güldüm ama sen söz verdin ve tuttun. Küçük olmanın hiçbir önemi yokmuş."

O günden sonra aslan ile fare ormanın en iyi dostları olmuş. Aslan nereye gitse fare omzunda gidermiş. Ve ormandaki bütün hayvanlar şunu öğrenmiş: Bir iyilik ne kadar küçük görünürse görünsün, günün birinde mutlaka geri döner.