Kara Tavuk

Bir köyde kapkara, pırıl pırıl tüylü bir tavuk varmış. Her sabah samanlığa bir yumurta bırakır, sonra avluda dolaşırmış. Bir sabah samanlığa dönmüş ki yumurta yok! Kara tavuk ortalığı birbirine katmış: "Gıt gıt gıdak, yumurtam nerede?"

Keçi gelmiş: "Ben görmedim ama samanların altına bakalım." Bakmışlar, yok. Kedi gelmiş: "Belki yuvarlanıp küfenin arkasına gitmiştir." Bakmışlar, yok. Horoz damdan bağırmış: "Avluda da yok, gözüm her yeri görüyor!" Eşek, "Belki çocuklar almıştır, eve bakalım," demiş. Ev sahibi kadın, "Ben almadım," demiş.

Bütün hayvanlar toplanmış, kafa kafaya vermişler. Köpek yeri koklamış ve bir iz bulmuş: Samanlıktan bahçeye giden ince bir iz. İzi takip etmişler. Bahçenin köşesinde, gül fidanının dibinde, komşunun küçük kızı oturuyormuş. Kucağında yumurta, gözlerinde yaş.

"Ben çaldım," demiş kız. "Ama annem hasta, ona çorba yapacaktım. Bizim tavuğumuz yok."

Kara tavuk bir an sustu. Sonra kanadıyla kızın yanağını okşamış: "Yumurta al, ama bir daha sormadan alma. Her sabah bir yumurta senin olsun, annen iyileşene kadar."

Kız sevinçle koşmuş. Hayvanlar avluya dönmüş. Horoz, "Bir yumurta için bütün köyü ayağa kaldırdık," diye gülmüş. Kara tavuk, "Yumurta için değil," demiş. "Birbirimiz için. Bugün benim yumurtam kaybolmuştu, yarın senin ibiğin kaybolabilir."

Horoz ibiğini eliyle yoklamış, yerinde duruyormuş. Herkes gülmüş. Güneş batmış, avlu sakinleşmiş, kara tavuk tüneğine çıkmış. O gece komşu evden çorba kokusu gelmiş. Ve kara tavuk gözlerini kapamış: Gıt... gıt... gıdak... zzz.