Bencil Dev

Bir devin kocaman bir bahçesi vardı. Çimenleri yumuşak, ağaçları çiçekliydi; kuşlar ötüyor, çocuklar her öğleden sonra orada oynuyordu. Dev yedi yıl uzakta bir arkadaşını ziyaret etmişti. Döndüğünde bahçede çocukları görünce kükredi: "Benim bahçem benimdir!" Hepsini kovdu ve etrafına yüksek bir duvar ördü. Üstüne de bir levha astı: "Girenler cezalandırılır."

Çocuklar artık yolda, tozun içinde oynuyordu. Bahar geldi; bütün ülke çiçek açtı. Ama devin bahçesine bahar gelmedi. Kuşlar ötmedi, ağaçlar çiçek açmadı. Sadece Kar ve Don bahçede kaldı; Kuzey Rüzgârı çatıda uludu, Dolu pencereleri kırdı. Dev pencereden bakıp, "Bahar neden bu kadar gecikti?" diye düşünüyordu.

Bir sabah yatağında kuş sesiyle uyandı. Pencereden baktı ve ağzı açık kaldı: Duvarda küçük bir delikten çocuklar girmişti; her ağaçta bir çocuk oturuyordu ve her ağaç çiçek açmıştı. Yalnız en uzak köşede bir ağaç hâlâ karlar altındaydı. Altında küçücük bir çocuk ağlıyordu; dala uzanamıyordu.

Devin kalbi eridi. "Ne kadar bencilmişim!" dedi. Bahçeye indi. Çocuklar korkup kaçtı; sadece küçük çocuk gözleri yaşlı olduğu için onu görmedi. Dev onu nazikçe kaldırıp dala oturttu. Ağaç anında çiçek açtı. Çocuk devin boynuna sarıldı ve onu öptü.

Dev duvarı yıktı. "Bahçe artık çocukların," dedi. Her öğleden sonra onlarla oynadı. Ama o küçük çocuk bir daha gelmedi; dev onu çok özledi.

Yıllar geçti. Dev yaşlandı; artık bir koltukta oturup çocukları seyrediyordu. Bir kış sabahı pencereden baktı: Köşedeki ağaç altın yapraklarla, gümüş meyvelerle doluydu. Altında o küçük çocuk duruyordu. Dev sevinçle koştu. Çocuğun avuçlarında iki yara vardı. "Kim yaptı bunu?" diye kükredi dev. Çocuk gülümsedi: "Bunlar sevginin yaraları. Sen bir gün beni bahçende oynattın; bugün ben seni kendi bahçeme götüreceğim: Cennete."

O öğleden sonra çocuklar bahçeye geldiğinde devi ağacın altında, beyaz çiçeklerle kaplı, huzurla uyur buldular.