Kar Tanesinin Yolculuğu

Çok yüksekte, gri bir bulutun içinde küçük bir kar tanesi doğdu. Altı kolu vardı, her kolu dantel gibiydi. Dünyada ondan başka hiçbir kar tanesi tam onun gibi değildi. Hiç olmamıştı, hiç olmayacaktı.

"Nereye gidiyoruz?" diye sordu yanındaki kar tanesine.

"Aşağı," dedi öteki. "Hep aşağı."

Buluttan düştüler. Önce hızlı, sonra yavaş. Rüzgâr onları bir sağa bir sola salladı. Kar tanesi aşağı baktı: Dağlar vardı, beyaz. Ormanlar vardı, yarı beyaz. Bir köy vardı; damları beyaz, pencereleri sarı.

Bir dağın yanından geçti. Dağ, "Bana kon," dedi, "yüz yıl kalırsın." Kar tanesi, "Hayır," dedi, "daha aşağı."

Bir çam ağacının yanından geçti. Çam, "Bana kon," dedi, "dalımı süslersin." Kar tanesi, "Hayır," dedi, "daha aşağı."

Bir çatının yanından geçti. Çatı, "Bana kon," dedi, "bacamın sıcağında dinlenirsin." Kar tanesi, "Hayır," dedi, "biraz daha."

Köyün meydanında bir çocuk duruyordu. Kırmızı bereli, kırmızı eldivenli. Başını yukarı kaldırmış, ağzı açık, kar tanelerini yakalamaya çalışıyordu. Elini uzattı. Avucu açık.

Kar tanesi bu avuca süzüldü. Tam ortasına kondu. Çocuk ona baktı. Altı kolu, dantel gibi. "Ne güzelsin," dedi çocuk. "Hiç böylesini görmedim."

Kar tanesi bu sözü duydu. Ve sonra, çocuğun elinin sıcağında, yavaşça eridi. Küçük bir damla oldu.

Üzülme. Kar tanesi üzülmedi. Çünkü bütün yolculuğu bu an içindi: Birinin ona bakıp "ne güzelsin" demesi için.

Damla, çocuğun eldivenine sindi. Çocuk eve gitti, eldivenini sobanın yanına astı. Damla buhar oldu, bacadan çıktı, gökyüzüne yükseldi. Ve bir buluta girdi.

Yarın yine kar yağacak. Belki aynı kar tanesi, belki başkası. Sen de elini uzat.