Gece Treni

Her gece, saat tam dokuzda, kimsenin görmediği bir istasyondan bir tren kalkar. Rayları yoktur; gökyüzünde gider. Lokomotifi gümüş, vagonları lacivert, pencereleri sapsarı ışıklıdır. Adı Gece Treni'dir.

Trene bilet gerekmez. Tek bir şart vardır: Pijamanı giymiş olmak.

Tren ilk durağına gelir: Yorgun Çocuklar İstasyonu. Burada bütün gün koşmuş, oynamış, bağırmış çocuklar biner. Vagonlara girer girmez koltuklar yumuşar, lambalar kısılır.

İkinci durak: Dişlerini Fırçalayanlar İstasyonu. Buradan binenlerin ağzı nane kokar. Kondüktör her birine gülümser.

Üçüncü durak: Masal Dinleyenler İstasyonu. Burası en kalabalık duraktır. Çocuklar kucaklarında kitaplarla, kulaklarında bir sesle biner. Bazıları trene binerken masalın sonunu bile duymaz; olsun, tren onları alır.

Sonra tren hızlanır. Bulutların üstünden geçer. Pencereden bakarsan ayı çok yakından görürsün; sana el sallar. Yıldızlar yanından kayar. Bir ara Bulut Koyunları'nın ağılının üstünden geçer; koyunlar uykuda meler.

Ve tren son durağa varır: Rüyalar Ülkesi. Burada herkes kendi kapısından iner. Birinin kapısı bir ormana açılır, birininki bir deniz kıyısına, birininki büyükannesinin mutfağına. Senin kapın nereye açılır, sadece sen bilirsin.

Sabah olunca tren seni geri getirir. Yatağında uyanırsın; tren çoktan gitmiştir. Ama bazen yastığında bir bulut tüyü, bazen saçında bir yıldız tozu kalır. Dikkatli bak.

Saat kaç? Dokuza az kaldı. Pijaman üstünde mi? Güzel. Dişlerin fırçalı mı? Güzel. Masal da bitiyor.

Çuf çuf. Tren geliyor. Gözlerini kapat ki istasyonu görebilesin.