Küçük Fener Balığı

Denizin en derin yerinde, güneşin hiç ulaşamadığı karanlıkta küçük bir fener balığı yaşardı. Adı Mini'ydi. Başının üstünde ince bir çubuk, çubuğun ucunda da küçük bir fener vardı. Ama Mini'nin feneri pek parlamıyordu. Diğer fener balıklarının ışığı fener gibi parlarken Mini'ninki bir kibrit alevi kadardı.

"Benim ışığım neden bu kadar küçük?" diye sordu annesine.

"Belki daha zamanı gelmedi," dedi annesi.

Mini üzgün üzgün yüzdü. Karanlıkta tek başına. Derken küçük bir ses duydu: "Yardım edin, yolumu kaybettim." Minicik bir karides, karanlıkta dönüp duruyordu. Mini yaklaştı; küçük feneri karidesin yolunu aydınlattı. "Teşekkürler!" dedi karides ve kayalığına döndü.

Mini feneri biraz daha parlamıştı sanki. Önce fark etmedi.

Sonra bir ahtapot yavrusu, annesini kaybetmişti. Mini ışığıyla ona yol gösterdi. Fener biraz daha parladı.

Sonra bir deniz atı, bir yengeç, bir deniz yıldızı. Mini her birine yol gösterdi. Ve her seferinde feneri biraz daha büyüdü.

Bir gece bir fırtına denizin dibini bile karıştırdı. Bütün küçük canlılar yolunu kaybetti. Karanlıkta her yerden "Buradayım!" "Neredesiniz?" sesleri geliyordu. Mini feneri kaldırdı. Fener artık öyle parlıyordu ki deniz dibi gündüz gibi oldu. Herkes birbirini buldu, herkes evine döndü.

Annesi Mini'ye baktı: "Zamanı gelmiş."

Mini sordu: "Ne zamanmış bu zaman?"

Annesi, "Işığın paylaşıldıkça büyüdüğünü anladığın zaman," dedi.

O gece Mini fenerini bir kayaya yasladı, denizin dibi yumuşak bir ışıkla doldu ve bütün küçük balıklar, karidesler, yengeçler bu ışığın etrafında uyudu.

Senin odanda da küçük bir ışık varsa, şimdi onu düşün. Belki bir gece lambası, belki pencereden gelen ay. Küçük olması önemli değil. Sen uyurken o nöbet tutar.