Altın Saçlı Kız ile Üç Ayı

Bir zamanlar ormanın içinde, küçük bir evde üç ayı yaşarmış. Biri kocaman Baba Ayı, biri orta boy Anne Ayı, biri de küçücük Yavru Ayı'ymış. Her birinin kendi kâsesi varmış: Baba Ayı'nın kocaman bir kâsesi, Anne Ayı'nın orta boy bir kâsesi, Yavru Ayı'nın da küçücük bir kâsesi. Her birinin kendi sandalyesi varmış: kocaman, orta boy ve küçücük. Her birinin de kendi yatağı varmış: kocaman, orta boy ve küçücük.

Bir sabah Anne Ayı kahvaltı için yulaf lapası pişirmiş ve lapayı kâselere doldurmuş. Ama lapa çok sıcakmış. "Lapa soğuyana kadar ormanda biraz yürüyüş yapalım," demiş Baba Ayı. Üç ayı kapıyı açık bırakıp yürüyüşe çıkmışlar.

O sırada ormanda Altın Saçlı Kız adında küçük bir kız dolaşıyormuş. Saçları güneş gibi altın sarısıymış. Ayıların evini görmüş ve merak etmiş. Kapıyı çalmış ama kimse cevap vermemiş. Kapı açık olduğu için içeri girmiş. Masanın üstünde üç kâse lapa görmüş. Çok acıkmış.

Önce Baba Ayı'nın kocaman kâsesindeki lapayı tatmış. "Ay, bu çok sıcak!" Sonra Anne Ayı'nın orta boy kâsesindeki lapayı tatmış. "Ay, bu çok soğuk!" Sonra Yavru Ayı'nın küçücük kâsesindeki lapayı tatmış. "Bu tam kıvamında!" demiş ve hepsini yiyip bitirmiş.

Sonra oturmak istemiş. Önce Baba Ayı'nın kocaman sandalyesine oturmuş. "Bu çok sert!" Sonra Anne Ayı'nın orta boy sandalyesine oturmuş. "Bu çok yumuşak!" Sonra Yavru Ayı'nın küçücük sandalyesine oturmuş. "Bu tam bana göre!" demiş. Ama sandalye ona küçük gelmiş ve oturur oturmaz çatırdayıp kırılmış. Altın Saçlı Kız yere düşmüş.

Sonra yorulmuş ve uyumak istemiş. Yukarı çıkmış, yatak odasına girmiş. Önce Baba Ayı'nın kocaman yatağına yatmış. "Bu çok sert!" Sonra Anne Ayı'nın orta boy yatağına yatmış. "Bu çok yumuşak!" Sonra Yavru Ayı'nın küçücük yatağına yatmış. "Bu tam bana göre!" demiş ve yorganı üstüne çekip derin bir uykuya dalmış.

Çok geçmeden üç ayı yürüyüşten dönmüşler. Lapaları soğumuş olmalıymış. Baba Ayı kâsesine bakmış ve kocaman sesiyle gürlemiş: "BİRİSİ BENİM LAPAMI TATMIŞ!" Anne Ayı kâsesine bakmış ve orta boy sesiyle demiş ki: "Birisi benim lapamı tatmış!" Yavru Ayı küçücük kâsesine bakmış ve küçücük sesiyle ağlamış: "Birisi benim lapamı tatmış ve hepsini yemiş!"

Sonra sandalyelerine bakmışlar. Baba Ayı gürlemiş: "BİRİSİ BENİM SANDALYEME OTURMUŞ!" Anne Ayı demiş ki: "Birisi benim sandalyeme oturmuş!" Yavru Ayı ağlamış: "Birisi benim sandalyeme oturmuş ve onu kırmış!"

Üç ayı yukarı çıkıp yatak odasına girmişler. Baba Ayı yatağına bakmış: "BİRİSİ BENİM YATAĞIMA YATMIŞ!" Anne Ayı yatağına bakmış: "Birisi benim yatağıma yatmış!" Yavru Ayı yatağına bakmış ve bağırmış: "Birisi benim yatağıma yatmış ve hâlâ orada!"

Altın Saçlı Kız bu sesle uyanmış. Gözlerini açınca karşısında üç ayıyı görmüş. Öyle korkmuş ki yataktan fırlamış, pencereye koşmuş, dışarı atlamış ve ormanın içinden koşa koşa evine kaçmış. Bir daha üç ayının evine hiç gitmemiş.

Bu masal bize şunu söyler: Başkasının evine izinsiz girmek ve başkasının eşyasını izinsiz kullanmak doğru değildir.