Gökyüzü Neden Uzakta

Çok çok eskiden gökyüzü bugünkü gibi uzakta değilmiş. Evlerin damlarının hemen üstündeymiş; uzanıp eline dokunabilirmişsin. Hem de gökyüzü yenebiliyormuş! Kimin karnı acıkırsa uzanıp bir parça koparır, yermiş. Tadı bazen bal gibi, bazen taze ekmek gibiymiş. İnsanlar tarla sürmez, ekin ekmez, sadece şarkı söyler, dans eder, hikâye anlatırlarmış.

Gökyüzü insanlara bir tek şey söylemiş: "Benden ne kadar ihtiyacınız varsa o kadar alın. Fazlasını koparıp çöpe atmayın." İnsanlar söz vermiş.

Ama zamanla bazıları sözlerini unutmuş. Doyacaklarından fazlasını koparmış, yarısını yiyip gerisini yere atmışlar. Çöplüklerde gökyüzü parçaları birikmiş. Gökyüzü bulutlarını karartıp uyarmış: "Beni israf etmeyin. Bir daha olursa sizden uzaklaşacağım." İnsanlar korkmuş ve bir süre dikkat etmişler.

Köyde Adese adında, her şeyden çok isteyen bir kadın varmış. Bir bayram günü, kendini tutamayıp gökyüzünden kocaman bir parça koparmış. Yemiş, yemiş ama bitirememiş. Kocasına vermiş, çocuklarına vermiş, onlar da bitirememiş. Kimse görmesin diye artanı çöpe gömmüş.

O gece büyük bir rüzgâr esmiş. Gökyüzü yavaş yavaş yükselmeye başlamış. Evlerin damlarından, ağaçların tepesinden, dağların doruklarından da yükseğe çıkmış. Sabah olunca insanlar uzanmış ama gökyüzüne yetişememişler. Gökyüzü artık uzaktan, mavi ve sessiz bakıyormuş.

O günden sonra insanlar tarla sürmeyi, tohum ekmeyi, hasat kaldırmayı öğrenmiş. Ekmeklerini alın teriyle kazanmışlar ve artık yiyeceklerin kıymetini çok iyi biliyorlarmış.

Bu masal bize şunu söyler: Doğanın bize verdiklerine teşekkür edelim, ihtiyacımız kadarını alalım, israf etmeyelim. Şimdi gözlerini kapat; uzaktaki gökyüzü yıldızlarıyla seni izliyor.