Çiftçi ile Oğulları

Yaşlı bir çiftçinin üç oğlu varmış. Üçü de güçlü kuvvetliymiş ama tembelmiş. Babaları bağda sabahtan akşama çalışırken onlar gölgede uyur, kavga eder, vakit öldürürmüş.

Çiftçi yaşlandıkça endişelenmiş. "Ben ölünce bu bağa kim bakacak? Bu üçü böyle giderse aç kalırlar," diye düşünmüş. Bir gün yatağına uzanmış ve oğullarını yanına çağırmış.

"Çocuklarım," demiş, "size bir sır vereceğim. Bağımızın toprağında büyük bir hazine gömülü. Nerede olduğunu tam hatırlamıyorum ama orada bir yerde. Ben gidince kazın, bulun ve paylaşın."

Çok geçmeden yaşlı çiftçi gözlerini kapamış. Oğulları yas tuttuktan sonra kürekleri kapmış ve bağa koşmuş. Bir köşeden başlamışlar. Kazmışlar, kazmışlar. Her asmanın dibini, her taşın altını, her karış toprağı altüst etmişler. Günler geçmiş, haftalar geçmiş. Hazine çıkmamış.

Ama bahar gelince tuhaf bir şey olmuş. O kadar derin kazılan, havalandırılan, gevşetilen toprakta asmalar şimdiye kadar hiç olmadığı kadar gür büyümüş. Yaz sonunda dallar üzümden kırılacak gibiymiş. Hasat o kadar bereketli olmuş ki kardeşler üzümü satınca kasalar dolusu para kazanmışlar.

Büyük kardeş o akşam elindeki kürekle bağa bakmış ve gülümsemiş. "Anladım," demiş. "Babam hazinenin yerini çok iyi biliyormuş. Hazine topraktaymış ama altın değilmiş. Hazine, çalışmakmış."

O günden sonra üç kardeş bağı hiç bırakmamış. Her yıl kazmışlar, her yıl bereket bulmuşlar.