Tavşan ile Kaplumbağa

Bir zamanlar, ormanın bütün hayvanlarının tanıdığı kibirli bir tavşan varmış. Herkese hızıyla övünür dururmuş: "Kimse beni geçemez! Rüzgârdan hızlıyım, şimşekten çevikim!"

Bir gün yine böbürlenirken yaşlı kaplumbağa yavaşça yanına gelmiş. "Tavşan kardeş," demiş, "madem bu kadar hızlısın, benimle yarışır mısın?"

Tavşan gülmekten yere yatmış. "Sen mi? Sen yürüyene kadar ben yarışı on kere bitiririm!" Ama kaplumbağa ısrar etmiş. Sonunda yarış günü belirlenmiş. Bütün hayvanlar yolun iki yanına dizilmiş. Baykuş başlangıç işaretini vermiş: "Bir, iki, üç, başla!"

Tavşan ok gibi fırlamış. Birkaç saniyede gözden kaybolmuş. Kaplumbağa ise bir adım, bir adım daha, bir adım daha... ağır ağır yola koyulmuş.

Tavşan yolun yarısına gelince arkasına bakmış. Kaplumbağa görünürde bile yokmuş. "Bu kadar erken bitirmek sıkıcı," demiş. "Biraz kestireyim, sonra koşarım yine." Gölgeli bir ağacın altına uzanmış, gözlerini kapatmış. Hava sıcak, çimen yumuşakmış. Derin bir uykuya dalmış.

Kaplumbağa bu arada hiç durmamış. Çiçeklerin yanından geçmiş, taşların üstünden aşmış, hiç dinlenmeden yürümüş. Tavşanın yanından geçerken onu uyandırmamış bile. Adım adım bitiş çizgisine yaklaşmış.

Hayvanların alkışlarıyla tavşan uyanmış. Gözlerini ovuşturup bakmış ki kaplumbağa bitiş çizgisine bir adım kalmış! Bütün gücüyle koşmaya başlamış ama çok geçmiş. Kaplumbağa çizgiyi geçmiş, hayvanlar onu havaya kaldırmış.

Tavşan nefes nefese gelmiş, başı önünde. Kaplumbağa ona gülümsemiş: "Hızlı olmak güzel şey. Ama yavaş da olsa hiç durmadan devam etmek daha güzel."

Tavşan o gün çok önemli bir şey öğrenmiş. Bir daha kimseyi küçümsememiş. Ve ne zaman bir işe başlasa kendi kendine fısıldarmış: "Durma, devam et. Kaplumbağa gibi."