Kurt ile Kuzu

Sıcak bir yaz günü, küçük bir kuzu dağdan inen berrak bir dereye su içmeye gitmiş. Suyun kenarına eğilmiş, serin suyu yudumlamaya başlamış.

O sırada derenin yukarısında bir kurt belirmiş. Karnı açmış ve kuzuyu görünce gözleri parlamış. Ama öylece saldırmak istememiş; kendince bir bahane bulmak istemiş.

"Hey sen!" diye bağırmış kurt. "Ne cesaretle benim suyumu bulandırıyorsun?"

Kuzu titreyerek başını kaldırmış. "Efendim," demiş nazikçe, "su yukarıdan aşağıya akıyor. Siz yukarıdasınız, ben aşağıdayım. Sizin suyunuzu bulandırmam mümkün değil."

Kurt bir an duraksamış, sonra başka bir bahane bulmuş. "Öyleyse geçen yıl bana kötü sözler söyleyen sendin!"

"Geçen yıl ben daha doğmamıştım ki," demiş kuzu. "Annemin yanından hiç ayrılmadım."

"O zaman ağabeyindi!" diye homurdanmış kurt.

"Benim ağabeyim yok efendim, tek çocuğum."

Kurt sinirlenmiş. "Sen değilsen kardeşin, kardeşin değilse çobanın, çobanın değilse köpeğin! Hepiniz aynısınız!" demiş ve kuzuya doğru atılmış.

Ama tam o anda derenin kenarındaki çalılar hışırdamış ve çobanın koca köpeği Karabaş fırlamış. Kurt o kadar bahane bulmakla uğraşırken köpeğin yaklaştığını fark etmemiş. Karabaş'ı görünce kuyruğunu bacaklarının arasına kıstırıp dağa doğru kaçmış.

Kuzu titreye titreye annesinin yanına dönmüş. Annesi onu yalamış ve demiş ki: "Yavrum, haksız olan, haklı çıkmak için bahane arar durur. Sen doğruyu söyledin, bu her zaman en iyisidir. Ama bir de kalabalıktan ve dostlarından uzaklaşmamayı öğren."

O günden sonra kuzu dereye hep sürüyle birlikte gitmiş. Kurt ise uzaktan bakmış, bakmış ve bir daha bahane bulamamış.