Tilki ile Üzümler

Sıcak bir yaz günü, aç bir tilki bir bağa girmiş. Yüksek bir çardakta mor, sulu üzüm salkımları sallanıyormuş. Tilkinin ağzı sulanmış.

Zıplamış. Yetişememiş. Geri çekilip hız almış, yine zıplamış. Yetişememiş. Bir daha, bir daha, bir daha... Dili dışarıda, nefes nefese kalmış ama üzümler hep bir karış yukarıdaymış.

Sonunda durmuş. Üzümlere şöyle bir bakmış, burnunu kıvırmış ve yürüyüp gitmiş: "Zaten ekşiymiş. Kim ister o üzümleri?"

Oysa üzümler mis gibi tatlıymış. Bunu çardağın üstündeki serçe biliyormuş. Serçe kıkırdamış: "Tilki kardeş, üzüm ekşi değil, senin boyun kısa. Bir merdiven bulsaydın, ya da beni çağırsaydın..."

Tilki duymamış; çoktan gitmişti. O günden beri insanlar elde edemedikleri bir şeyi küçümseyen birini görünce derler: "Üzümler ekşi, değil mi tilki?"

Sen bir şeye yetişemezsen "ekşiymiş" deme. Merdiven ara, ya da bir serçeye sor.