Timur'un Fili

Timur Akşehir'e geldiğinde yanında kocaman bir fil getirmiş. Fili köylere salmış. Fil tarlaları çiğniyor, ambarların buğdayını yiyor, bostanları dağıtıyormuş. Köylüler perişan olmuş. Ama Timur'dan çok korkuyorlarmış, kimse şikâyet etmeye cesaret edemiyormuş.

Sonunda köylüler Nasreddin Hoca'ya gelmişler: "Hocam, sen Timur'un yanına gidip gelirsin. Bizimle gel, filden şikâyet edelim. Sen konuşursun, biz de arkandan 'evet, doğru' deriz." Hoca kabul etmiş: "Peki, ama sakın beni yalnız bırakmayın." Köylüler söz vermiş.

Kalabalık bir grup halinde Timur'un sarayına doğru yola çıkmışlar. Ama saraya yaklaştıkça köylülerin cesareti azalmış. Biri, "Benim tarlada işim var," deyip geri dönmüş. Biri, "Eşeğimi bağlamayı unuttum," diyerek kaçmış. Sarayın kapısına geldiklerinde Hoca'nın arkasında sadece üç kişi kalmış. Huzura girdiklerinde ise Hoca arkasına dönüp bakmış: kimse yok! Hepsi kaçmış.

Timur sormuş: "Hoca, ne istiyorsun?" Hoca bir an düşünmüş. Yalnız başına filden şikâyet etse başına iş gelebilirmiş. Hem de köylüler onu yarı yolda bırakmışmış. Hoca yutkunmuş, sonra demiş ki: "Efendim, köylüler sizin filinizi çok sevdi. Ama fil yalnızlıktan sıkılıyor. Ona bir de dişi fil getirseniz, köylerimiz çok sevinir."

Timur bu söze çok sevinmiş: "Hoca, ne güzel fikir!" Hemen bir dişi fil getirtmiş. Artık köylerde bir değil, iki fil dolaşmaya başlamış.

Köylüler Hoca'nın kapısına koşmuş: "Hocam, ne yaptın? Şikâyet edecektin, bir fil daha getirttin!" Hoca ellerini kavuşturmuş: "Evlatlar, beni huzurun kapısında yalnız bıraktınız. Yalnız kalan insan da ancak bu kadar şikâyet edebilir. Birlikte gitseydik bir fil eksilirdi; siz kaçınca bir fil arttı."

Köylüler utanmışlar. Bu kez gerçekten hep birlikte, kimse kaçmadan saraya gitmişler. Hep bir ağızdan derdlerini anlatmışlar. Timur bu kadar kalabalığı görünce gerçek durumu anlamış, filleri dağlara göndermiş, köylülerin zararını da ödemiş.

Bu fıkra bize şunu söyler: Haklı bir davada birlik olmak gerekir. Birini öne sürüp kaçan, sonunda derdini iki katına çıkarır.