Ağaca Pabuçla Çıkmak

Akşehir'in yaramaz çocukları bir gün Nasreddin Hoca'ya bir şaka yapmaya karar vermişler. "Hoca'yı ağaca çıkaralım. O çıkınca pabuçlarını alıp kaçarız," diye plan yapmışlar.

Köyün kıyısındaki kocaman bir ceviz ağacının dibinde toplanmışlar. Hoca yanlarından geçerken bağırmışlar: "Hocam, bu ağaca kimse çıkamıyor. Sen bile çıkamazsın!" Hoca durmuş, ağaca bakmış, çocuklara bakmış. Çocukların gözlerindeki kıvılcımı görmüş. "Çıkamaz mıyım? Görürsünüz," demiş.

Pabuçlarını çıkarmış ama yere bırakacağı yerde beline, kuşağının arasına sokmuş. Sonra ağaca tırmanmaya başlamış. Çocuklar şaşırmış: "Hocam, pabuçları ne yapacaksın? Ağaçta pabuç mu giyilir?"

Hoca dalların arasından cevap vermiş: "Ne bileyim evlatlar, belki yukarıdan bir yol çıkar. Yola da pabuçsuz çıkılmaz!"

Çocuklar önce birbirlerine bakmışlar, sonra kahkahalarla gülmüşler. Planları suya düşmüş. Hoca ağacın tepesine çıkmış, oradan onlara ceviz atmış: "Madem beni buraya kadar çıkardınız, bari cevizinizi alın." Çocuklar cevizleri toplamış, Hoca da ağaçtan inip pabuçlarını giymiş.

Çocuklardan biri utana sıkıla itiraf etmiş: "Hocam, biz aslında pabuçlarını çalacaktık." Hoca gülmüş: "Biliyorum evlat. Ama insan bir şakayı fark edince kızmak yerine onu güzel bir oyuna çevirebilir. Siz pabuç kazanamadınız ama ceviz kazandınız."

O günden sonra çocuklar Hoca'ya şaka yapmaktan vazgeçmemişler ama artık hep birlikte gülmüşler. Bu fıkra bize hem tedbirli olmayı hem de bir oyunu kavgaya değil neşeye çevirmeyi anlatır.