Dilenci ile Dam

Bir gün Nasreddin Hoca evinin damını tamir ediyormuş. Kiremitleri dizerken aşağıdan bir ses gelmiş: "Hocam! Hocam! Aşağı iner misin?"

Hoca, "Ne var, bir haber mi var?" diye düşünüp işini yarıda bırakmış, merdivenden aşağı inmiş. Kapının önünde yaşlı, yorgun bir dilenci duruyormuş. Dilenci elini uzatmış: "Hocam, Allah rızası için bir sadaka ver."

Hoca hiçbir şey dememiş. Dilenciye, "Gel benimle," deyip merdivene doğru yürümüş. Dilenci şaşkın şaşkın Hoca'nın peşinden merdiveni tırmanmış. Damın üstüne çıkınca dilenci nefes nefese kalmış. Hoca dönüp dilenciye bakmış ve demiş ki: "Allah versin."

Dilenci şaşırmış: "Hocam, bunu aşağıda söyleyemez miydin? Beni bu kadar yokuşa niye tırmandırdın?"

Hoca gülümsemiş: "Sen de beni aşağı indirmeden önce 'sadaka ver' diyemez miydin? Ben de damdan inmek için o kadar merdiveni indim. Ödeştik."

Dilenci bir an kızmış, sonra Hoca'nın haklı olduğunu anlayıp kahkahayı basmış. İkisi birden damın üstünde gülmüşler. Gülmeleri geçince Hoca dilenciyi aşağı indirmiş, mutfağa götürmüş. Karısına, "Hanım, misafirimiz var," demiş. Dilenciye bir tas sıcak çorba, bir dilim ekmek vermişler.

Dilenci çorbasını içerken, "Hocam, damda 'Allah versin' dedin ama aşağıda kendin verdin," demiş. Hoca gülmüş: "Damda sana şaka yaptım, mutfakta gönlümü verdim. Şaka bir tas çorbanın yerini tutmaz."

Bu fıkra bize iki şey söyler: Birinden bir şey isterken onu zahmete sokmamaya dikkat edelim. Ve şaka ne kadar güzel olursa olsun, ihtiyacı olana yardım etmeyi unutmayalım.