İpe Un Sermek

Nasreddin Hoca'nın bir komşusu varmış. Bu komşu her hafta Hoca'dan bir şey ödünç ister, ama hiçbirini geri getirmezmiş. Hoca'nın baltası, kazanı, eleği, kazması komşunun evinde birikmiş. Hoca ne zaman istese, "Yarın getiririm," dermiş ama yarın hiç gelmezmiş.

Bir gün komşu yine kapıyı çalmış: "Hocam, ipini bana ödünç verir misin? Odun bağlayacağım."

Hoca bir an düşünmüş. İpini verirse onun da geri gelmeyeceğini biliyormuş. Ama komşuyu kırmak da istememiş. "Komşu, çok isterdim ama ipe un serdim," demiş.

Komşu şaşırmış: "Hocam, ipe un serilir mi hiç? Un ipte durur mu?"

Hoca gülümsemiş: "Vermeye gönlüm olmayınca ipe un da serilir komşu."

Komşu önce bir şey anlamamış, sonra Hoca'nın ne demek istediğini anlamış ve yüzü kızarmış. Eve dönmüş, avlusunda Hoca'dan aldığı bütün eşyaları görmüş: balta, kazan, elek, kazma... Hepsini bir el arabasına yüklemiş, Hoca'nın kapısına getirmiş.

"Hocam, bunlar senin. Yıllardır geri getirmeyi unutmuşum. Kusura bakma." Hoca eşyalarını görünce çok sevinmiş. Hemen avluya gidip ipini çözmüş, komşusuna uzatmış: "Al komşu, ipteki un da kurudu, şimdi verebilirim."

İkisi birden gülmüşler. Komşu ipi almış, odununu bağlamış ve aynı akşam ipi geri getirmiş. O günden sonra ödünç aldığı her şeyi aynı gün geri getirir olmuş.

Bu fıkra bize şunu söyler: Ödünç alınan şey bir emanettir, zamanında geri verilmelidir. Bir de şunu: Bazen kırmadan söylenen tatlı bir söz, uzun uzun tartışmaktan daha etkili olur.