Turşu Kurmak

Bir sonbahar günü Nasreddin Hoca'nın karısı turşu kurmaya karar vermiş. Bahçeden lahana, biber, havuç, salatalık toplamış. Hepsini yıkamış, doğramış, büyük bir kavanoza dizmiş, üstüne tuzlu su ve sirke dökmüş, kavanozun ağzını sıkıca kapatmış.

Hoca turşuyu çok severmiş. Kavanozu görünce hemen bir çatal kapmış: "Hanım, bir tanesini tadayım." Karısı elini tutmuş: "Olmaz efendi! Turşu kırk gün bekler. Daha bugün kurdum."

Hoca kırk gün beklemeye razı olmamış. Ertesi sabah erkenden kalkıp kavanozun kapağını azıcık açmış, bir salatalık çıkarıp ısırmış. Salatalık daha çiğ, tuzlu ve tatsızmış. Hoca yüzünü buruşturmuş: "Bu turşu olmamış!"

Ertesi gün yine açmış, yine tatmış: "Hâlâ olmamış." Bir sonraki gün yine. Her açışında kavanoza hava giriyormuş, turşu da bozulmaya yüz tutuyormuş. Sonunda karısı fark etmiş: "Efendi! Her gün açarsan bu turşu hiç olmaz, bozulur!"

Hoca utanmış ama sabırsızlığı geçmemiş. Bunun üzerine karısı bir çare bulmuş. Kavanozu kilere koymuş, kilerin kapısını kilitlemiş, anahtarı da kendi boynuna asmış. Hoca her gün kilerin kapısının önünden geçerken iç çekmiş: "Kırk gün ne uzunmuş!"

Sonunda kırkıncı gün gelmiş. Karısı kavanozu sofraya koymuş, kapağı açmış. Turşunun kokusu bütün evi sarmış. Hoca bir salatalık almış, ısırmış: Çıtır çıtır, mis gibi, tam kıvamında! Hoca gözlerini kapatmış: "Hanım, ömrümde böyle turşu yemedim."

Karısı gülmüş: "Efendi, bu turşunun sırrı tuzda, sirkede değil. Sırrı beklemekte." Hoca başını sallamış: "Haklısın hanım. Her güzel şeyin bir zamanı varmış. Turşunun kırk günü, ekinin bir yazı, insanın da bir ömrü. Erken açılan kavanoz da, aceleyle yapılan iş de tatsız olur."

O kış Hoca ve karısı her akşam sofrada turşu yemişler. Hoca her lokmada, "Sabrın tadı başka," dermiş.