Dokuz Akçe

Bir gece Nasreddin Hoca rüyasında bir adam görmüş. Adam ona dokuz tane parlak gümüş akçe uzatıyormuş: "Hoca, al bu dokuz akçe senin."

Hoca rüyasında bile pazarlık etmiş: "Dokuz olmaz, on olsun. Dokuz akçeyle ne yapayım? On akçe ver ki tam olsun."

Adam, "Dokuz akçe veririm, fazlasını vermem," demiş. Hoca, "On!" demiş. Adam, "Dokuz!" demiş. Böyle tartışırken Hoca birden uyanmış. Etrafına bakmış: Ne adam varmış ne akçe. Oda karanlıkmış, eli boşmuş.

Hoca hemen gözlerini sımsıkı kapatmış, elini yorganın üstünden dışarı uzatmış: "Peki peki, dokuz olsun! Vazgeçtim, dokuz da olur, ver bakalım!"

Ama rüya bir kere kaçmış, bir daha geri gelmemiş. Hoca sabaha kadar elini uzatıp beklemiş, hiçbir akçe gelmemiş.

Sabah olunca karısına anlatmış. Karısı kahkahalarla gülmüş: "Efendi, rüyada bile pazarlık edilir mi?" Hoca iç çekmiş: "Ah hanım, bugün büyük bir ders aldım. Elindeki dokuzu beğenmeyip onu isteyen, dokuzu da kaybedermiş."

Karısı da başını sallamış: "Hem o dokuz akçe rüyadaydı. Bizim gerçek dokuz akçemiz kilerde, bir küp unda, bir sepet yumurtada, bir de bahçedeki elma ağacında. Onlara şükredelim."

Hoca o gün bahçeye çıkmış, elma ağacının altında oturup bir elma yemiş. "Dokuz akçeden tatlı," demiş.

Bu fıkra bize şunu söyler: Elindekiyle yetinmeyi bilmeyen, çoğu zaman elindekini de kaybeder. Açgözlülük rüyada bile insana bir şey kazandırmaz; şükür ise her sabah insanı zengin uyandırır.