Sen de Haklısın

Nasreddin Hoca bir zamanlar Akşehir'de kadılık yaparmış. Bir gün huzuruna iki köylü gelmiş. Biri kıpkırmızı bir yüzle anlatmaya başlamış: "Kadı efendi, bu komşumun ineği benim tarlama girdi, bütün buğdayımı yedi. Ben de ineği ahırıma kapattım. Zararımı ödemeden ineğini vermem!"

Hoca dikkatle dinlemiş, başını sallamış: "Haklısın evlat, haklısın."

Bu sefer öbür köylü söze girmiş: "Kadı efendi, onun tarlasının etrafında çit yoktu. Benim ineğim her gün o yoldan geçer. Çit yapmayan tarla sahibinin kabahati değil mi? Hem ineğimi ahırına kapatıp üç gündür sütünü sağıyor!"

Hoca yine dikkatle dinlemiş, yine başını sallamış: "Sen de haklısın evlat, sen de haklısın."

Bütün bu konuşmayı kapının arkasından Hoca'nın karısı dinliyormuş. Dayanamamış, içeri girmiş: "Efendi, olur mu böyle şey? İkisi birden haklı olamaz ki! Birine haklı diyorsan öbürü haksızdır."

Hoca karısına dönmüş, yine aynı ciddiyetle başını sallamış: "Hanım, sen de haklısın."

Bu cevaba iki köylü de gülmekten kendini alamamış. Gülerken birbirlerine bakmışlar, öfkeleri geçmiş. Biri, "Ben de çitimi yapmadım," demiş. Öbürü, "Ben de ineğime dikkat etmedim," demiş. Ahırdaki inek sahibine teslim edilmiş, üç günlük süt de zarar görmüş buğdayın yerine sayılmış. İki komşu kol kola mahkemeden çıkmış.

Karısı Hoca'ya, "Gördün mü, kendi kendilerine anlaştılar," demiş. Hoca gülümsemiş: "Bazen insanlar haklı olduklarını duyunca karşısındakini dinlemeye başlar hanım. Kadının işi bazen kimin haksız olduğunu bulmak değil, iki tarafın da kalbini yumuşatmaktır."