Mektubu Kim Okuyacak

Bir gün Nasreddin Hoca'nın komşusu elinde bir kâğıt ve kalemle gelmiş: "Hocam, Bağdat'taki kardeşime bir mektup yazmam gerek. Ben yazı bilmiyorum. Sen benim yerime yazar mısın?"

Hoca biraz düşünmüş: "Yazamam komşu, ayağım ağrıyor."

Komşu şaşırmış: "Hocam, mektup elle yazılır, ayakla ne ilgisi var?"

Hoca açıklamış: "Komşu, benim yazım öyle kötüdür ki onu benden başka kimse okuyamaz. Ben yazarsam, kardeşin de mektubu okuyamayacak. O zaman benim kalkıp Bağdat'a kadar gitmem, mektubu kendim okumam gerekecek. Ayağım ağrırken o kadar yolu nasıl yürüyeyim?"

Komşu kahkahayı basmış. "Hocam, sen her şeye bir cevap bulursun," demiş. Hoca da gülmüş: "Ama şaka değil komşu. Gel bak." Bir kâğıda birkaç kelime karalamış. Gerçekten de harfler birbirine karışmış, ne yazdığı hiç anlaşılmıyormuş.

Komşu üzülmüş: "Peki şimdi ne yapacağım?" Hoca, "Merak etme. Mahallenin okulundaki hoca efendinin yazısı inci gibidir. Ona gidelim. Ben de yanında oturur, ne yazacağını söylemene yardım ederim," demiş.

İkisi birlikte okula gitmişler. Hoca efendi güzel yazısıyla mektubu yazmış. Nasreddin Hoca da mektuba güzel sözler eklemiş: "Kardeşin seni çok özledi. Bu yıl hasat bereketli oldu. Annen her akşam senin için dua ediyor." Komşunun gözleri dolmuş: "Hocam, ben bu kadar güzel söyleyemezdim."

Hoca gülümsemiş: "Her işi kendisi bilen yapar komşu. Ben güzel yazamam ama güzel söyleyebilirim. Hoca efendi güzel yazar. İkimiz birleşince güzel bir mektup oldu." Mektup Bağdat'a gitmiş. Birkaç ay sonra kardeşinden cevap gelmiş. Cevabı da yine aynı hoca efendi okumuş.