Kırk Yıllık Sirke

Nasreddin Hoca'nın kilerinde büyük, eski bir küp dolusu sirke varmış. Hoca bu sirkeyle çok övünürmüş: "Benim sirkem tam kırk yıllıktır!" dermiş. Köyde herkes bilirmiş ki kırk yıllık sirke çok değerlidir; yemeğe tat verir, hastalığa iyi gelir.

Bir gün komşusunun karısı hastalanmış. Komşu Hoca'nın kapısını çalmış: "Hocam, hekim karıma eski sirke ile merhem yapın dedi. Senin kırk yıllık sirkenden biraz verir misin?"

Hoca başını iki yana sallamış: "Olmaz komşu, veremem."

Komşu şaşırmış: "Neden Hocam? Bir kase yeter."

Hoca açıklamış: "Komşu, bu sirke kırk yıllık. Neden kırk yıllık biliyor musun? Çünkü kırk yıldır kimseye vermiyorum! Eğer herkese verseydim, kırk yıllık değil, bir haftalık olurdu."

Komşu önce gülmüş ama sonra üzülmüş. Başını önüne eğip evine dönmeye hazırlanmış. Hoca onun üzgün yüzünü görünce birden durmuş. Kendi sözü kendine dokunmuş. "Kırk yıldır saklıyorum da ne oldu? Sirke küpte bekledi, kimseye bir faydası olmadı," diye düşünmüş.

Hoca komşusunu kapıdan geri çağırmış: "Dur komşu! Kaseni ver." Kasenin ağzına kadar sirke doldurmuş. "Al, karına iyi gelsin. Kırk yıldır bu küpü bekletmişim. Bir işe yarasın bari."

Komşu sevinçle eve koşmuş. Hekim sirkeyle merhem yapmış, komşunun karısı birkaç günde iyileşmiş. Komşu teşekkür etmeye gelince Hoca demiş ki: "Komşu, asıl ben teşekkür ederim. Sen sayende anladım ki saklanan şey değil, paylaşılan şey değerlidir. Kırk yıllık sirkem bir kadına şifa oldu, şimdi kırk bir yıllık sevap kazandım."

O günden sonra Hoca kırk yıllık sirkesinden ihtiyacı olan herkese vermiş. Küp yavaş yavaş boşalmış ama Hoca'nın gönlü dolmuş.