Hoca ile Kurnaz Bakkal

Akşehir'in çarşısında bir bakkal varmış. Bakkal tereyağı satarmış ama terazisinin kefesinin altına gizlice küçük bir taş yapıştırırmış. Böylece müşterilere her seferinde biraz eksik tartarmış. Kimse fark etmezmiş.

Nasreddin Hoca'nın da bir ekmek fırını varmış; ekmeklerini bu bakkala satarmış. Bakkal her gün Hoca'dan bir okka ekmek alır, karşılığında Hoca'ya bir okka tereyağı verirmiş.

Bir gün bakkal Hoca'nın ekmeklerini tartmış, kızmış: "Hocam, senin ekmeklerin eksik geliyor! Bir okka dedin ama ancak üç çeyrek tutuyor. Beni kandırıyorsun!"

Hoca hiç kızmamış: "Bakkal efendi, benim evde terazim yok. Ben ekmekleri tartarken senin bana verdiğin bir okka tereyağını kefeye koyarım, öbür kefeye de ekmekleri dizerim. Tereyağı ne kadar ağırsa ekmek de o kadar olur."

Bakkalın yüzü bembeyaz olmuş. Demek ki kendi verdiği eksik tereyağı, Hoca'nın ekmeklerini de eksik yapmış. Hoca devam etmiş: "Eğer ekmeklerim eksikse, bu senin tereyağının eksik olduğunu gösterir. Benim terazim, senin terazinle aynı ölçüyü tartar."

Çarşıdaki diğer esnaflar konuşmayı duymuşlar, toplanmışlar. Bakkalın terazisine bakmışlar, kefenin altındaki taşı bulmuşlar. Bakkal utançtan yerin dibine geçmiş.

Hoca bakkalın omzuna dokunmuş: "Evlat, eksik tartan kendi kendini eksiltir. Sen bir avuç tereyağı kazandığını sanıyordun ama bir okka ekmek kaybediyordun. Daha önemlisi, müşterilerinin güvenini kaybediyordun."

Bakkal o gün kefenin altındaki taşı söküp atmış. Çarşının ortasında yüksek sesle herkesten özür dilemiş ve eksik verdiği herkese birer kâse tereyağı göndermiş. Bir süre sonra dükkânı eskisinden de çok müşteri çeker olmuş; çünkü artık herkes bilirmiş ki o bakkalın terazisi dürüsttür.

Bu fıkra bize şunu söyler: Başkasına ne verirsen, sana o geri döner. Dürüst ölçü, en büyük sermayedir.