On Eşek

Bir gün Nasreddin Hoca pazardan on tane eşek almış. Eşekleri birbirine bağlamış, kendisi de birine binip köyün yolunu tutmuş. Yolun yarısında içi rahat etmemiş: "Bir sayayım bakalım, hepsi tamam mı?"

Eşeğin üstünden geriye dönüp saymış: "Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz." Dokuz! Hoca telaşlanmış. "Bir eşek kaybolmuş!" Hemen eşekten inmiş, eşeklerin yanına koşmuş, yeniden saymış: "Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz, on." On! Hoca rahatlamış.

Tekrar eşeğine binmiş, yola devam etmiş. Biraz sonra yine içi rahat etmemiş, yine eşeğin üstünden saymış: "Bir, iki... dokuz." Yine dokuz! Yine inmiş, yine saymış: on! Hoca başını kaşımış: "Bu ne iştir? Ben binince bir eşek kayboluyor, inince geri geliyor."

Bu böyle birkaç kez tekrarlanmış. Sonunda Hoca, "Eşeğe binince bir eşek kaybediyorum, inince kazanıyorum. O halde yürüyerek gideyim, hiç olmazsa eşeklerimin hepsi tamam olur," demiş ve köye kadar yürümüş.

Köyün girişinde bir komşusu onu yorgun argın, on eşeğin yanında yürürken görmüş: "Hocam, on eşeğin var, neden yürüyorsun?" Hoca anlatmış: "Binince dokuz oluyorlar komşu, inince on."

Komşu kahkahayı basmış: "Hocam, sen bindiğin eşeği saymıyorsun ki!"

Hoca bir an durmuş, düşünmüş, sonra o da gülmüş: "Vay! Haklısın komşu. İnsan her şeyi sayar da çoğu zaman üstünde oturduğunu unutur."

Bu fıkra bize şunu söyler: Bazen sahip olduğumuz en önemli şeyi, tam yanımızda, hatta altımızda olduğu için fark etmeyiz. Elimizdekinin kıymetini bilmek, kaybolanı aramaktan önce gelir.