Damdan Düşen

Bir kış günü Nasreddin Hoca damın üstündeki karı küremek için dama çıkmış. Kar ıslak, dam kaygan imiş. Hoca küreği bir sallamış, ayağı kaymış ve gümbür gümbür damdan avluya düşmüş. Neyse ki karın üstüne düşmüş ama bacağı epey incinmiş. Komşular koşup Hoca'yı yatağına taşımışlar.

O gün Hoca'nın evi ziyaretçiyle dolmuş. Herkes bir öğüt veriyormuş. Biri, "Hocam, dama çıkarken ayağına çuval sarsaydın kaymazdın," demiş. Biri, "Kar ıslakken çıkılmaz, kurusun beklenir," demiş. Bir başkası, "Yaşın geldi Hocam, gençlere bırakacaksın bu işleri," demiş. Biri de, "Ben olsam ip bağlardım belime," demiş.

Hoca bir süre sabırla dinlemiş. Herkes konuştukça bacağı daha çok ağrıyormuş sanki. Sonunda yattığı yerden doğrulup demiş ki: "Komşular, hepinizin öğüdü güzel. Ama bana bir iyilik yapın: Gidin, köyde daha önce damdan düşmüş birini bulun, getirin."

Komşular şaşırmış: "Neden Hocam?"

Hoca iç çekmiş: "Çünkü damdan düşenin halini ancak damdan düşen bilir. Siz bana nasıl düşmemem gerektiğini anlatıyorsunuz. Ben ise şu an ne kadar canımın acıdığını anlatacak, bana 'geçer Hocam, ben de düştüm, geçti' diyecek birini istiyorum."

Komşular birbirine bakmış, mahcup olmuşlar. Biri gidip köyün yaşlı demircisini getirmiş; demirci gençliğinde damdan düşüp aylarca yatmış. Demirci Hoca'nın yanına oturmuş, ona bacağına sarılacak sıcak bir merhem getirmiş: "Hocam, korkma, ben de düşmüştüm. İlk üç gün çok ağrır, sonra geçer." Hoca rahatlamış, gülümsemiş.

O günden beri Türkçede bir söz kalmış: "Damdan düşenin halini damdan düşen bilir." Yani bir derdi yaşamış olan, o derdi çekeni en iyi anlar. Bazen birine öğüt vermek yerine yanında durmak, ona "anlıyorum" demek en iyi ilaçtır.