Yemeğin Kokusuna Paranın Sesi

Akşehir'in çarşısında bir aşçı dükkânı varmış. Aşçının kazanlarından öyle güzel kokular yayılırmış ki yoldan geçenlerin ağzı sulanırmış. Bir gün yoksul bir hamal, cebindeki kuru ekmeği çıkarmış, dükkânın önünde kazanların buğusuna tutup tutup yemiş. Ekmeği kokuyla ıslatıp karnını doyurmuş.

Aşçı bunu görünce dükkânından fırlamış: "Hey! Yemeğimin kokusuyla ekmeğini yedin. Kokunun parasını ver!" Hamal şaşırmış: "Ben senin yemeğinden bir lokma bile almadım ki!" Aşçı inat etmiş, hamalı yakasından tutup kadıya götürmüş. O gün kadılık yapan da Nasreddin Hoca imiş.

Aşçı derdini anlatmış: "Kadı efendi, bu adam yemeğimin kokusundan faydalandı. Koku da benim emeğimdir. Parasını ödesin." Hoca dikkatle dinlemiş, sonra hamala dönmüş: "Doğru mu evlat?" Hamal başını eğmiş: "Doğru Hocam, kuru ekmeğimi kokuya tuttum."

Hoca başını sallamış: "Pekâlâ, aşçı haklı. Kokunun bedeli ödenmeli." Aşçı sevinmiş, hamal üzülmüş. Hoca kendi kuşağından bir kese çıkarmış. Keseyi aşçının kulağının dibine götürüp şıngır şıngır sallamış.

"Duydun mu aşçı? Paranın sesini duydun mu?" Aşçı şaşkın şaşkın, "Duydum," demiş. Hoca keseyi yeniden kuşağına sokmuş: "O halde ödeştiniz. Bu adam senin yemeğinin kokusunu aldı, sen de onun yerine benim paramın sesini aldın. Koku yemeğin karşılığıysa, ses de paranın karşılığıdır."

Mahkemedekiler kahkahayla gülmüş. Aşçı utancından kızarmış. Hoca ona şöyle demiş: "Evlat, tanrı sana öyle güzel bir hüner vermiş ki kokun bile insanları doyuruyor. Bunun için şükret. Kapının önündeki yoksula bir kepçe çorba vermek seni fakirleştirmez, aksine dükkânına bereket getirir."

Aşçı bu söze çok utanmış. O günden sonra her akşam dükkânının önüne bir kazan çorba koyup yoksullara dağıtmış. Dükkânı da eskisinden daha kalabalık olmuş.