Bilenler Bilmeyenlere Anlatsın

Bir gün Akşehirliler Nasreddin Hoca'dan cuma günü cemaate bir vaaz vermesini istemişler. Hoca hazırlanmayı unutmuş. Cuma günü kürsüye çıkınca ne diyeceğini bilememiş. Biraz düşünmüş, sonra cemaate sormuş:

"Ey cemaat, size ne anlatacağımı biliyor musunuz?"

Cemaat, "Hayır Hocam, bilmiyoruz," demiş. Hoca, "Madem bilmiyorsunuz, bilmediğiniz şeyi ben size nasıl anlatayım?" deyip kürsüden inmiş, evine gitmiş.

Ertesi cuma Hoca yine kürsüye çıkmış, yine sormuş: "Ne anlatacağımı biliyor musunuz?" Cemaat geçen haftayı hatırlamış; bu sefer, "Evet Hocam, biliyoruz!" demişler. Hoca, "Madem biliyorsunuz, bildiğiniz şeyi bir daha anlatmama gerek yok," deyip yine kürsüden inmiş.

Cemaat aralarında konuşmuş: "Bu sefer Hoca'yı yakalayacağız. Yarımız 'biliyoruz', yarımız 'bilmiyoruz' diyeceğiz." Üçüncü cuma Hoca kürsüye çıkınca yine sormuş: "Ne anlatacağımı biliyor musunuz?" Cemaatin yarısı "Biliyoruz!", yarısı "Bilmiyoruz!" diye bağırmış.

Hoca gülümsemiş: "Pekâlâ. O halde bilenler bilmeyenlere anlatsın!" ve yine kürsüden inmiş.

Cemaat bu kez kızmak yerine gülmeye başlamış. Sonra gerçekten bilenler bilmeyenlere anlatmaya başlamışlar: kimi komşuya iyilik etmeyi, kimi yetime sahip çıkmayı, kimi doğru sözlü olmayı anlatmış. Camiin avlusunda o gün öyle güzel bir sohbet olmuş ki herkes evine bir şey öğrenmiş olarak dönmüş.

Akşam karısı Hoca'ya sormuş: "Efendi, bugün de vaaz vermedin mi?" Hoca gülmüş: "Hanım, bugün en güzel vaazı verdim. Herkes birbirine öğretti. Bilgi bir kişinin ağzından çıkınca biter, ama herkes birbirine anlatınca çoğalır."