Kedi mi Et mi

Bir gün Nasreddin Hoca pazardan bir okka et almış. Eti karısına vermiş: "Hanım, akşama bunu güzelce pişir, misafirlerimiz gelecek." Sonra işine gitmiş.

Hoca'nın karısı eti pişirmiş. Ama yemeğin kokusu o kadar güzelmiş ki komşu kadınlar gelmiş. Hanım onlara da tattırmış; tattırmış, tattırmış, derken etin hepsi bitmiş. Akşam Hoca misafirlerle eve gelince sofrada sadece pilav varmış.

Hoca sormuş: "Hanım, et nerede?" Karısı biraz kızarmış, sonra köşede uyuklayan kediyi göstermiş: "Efendi, eti kedi yedi!"

Hoca kediye bakmış. Kedi gözlerini açıp miyavlamış. Hoca hiçbir şey dememiş, kediyi kucağına almış, mutfaktaki terazinin kefesine oturtmuş. Kedi tam bir okka gelmiş.

Hoca karısına dönmüş: "Hanım, bu kedi bir okka geliyor. Benim aldığım et de bir okkaydı. Şimdi söyle bakalım: Eğer bu kediyse, et nerede? Eğer bu etse, kedi nerede?"

Misafirler kahkahalarla gülmüş. Hoca'nın karısı da utanıp gülmeye başlamış: "Peki efendi, itiraf ediyorum. Komşulara tattırırken et bitti."

Hoca kediyi teraziden indirmiş, başını okşamış: "Zavallı kedi, haksız yere suçlandın." Sonra karısına dönmüş: "Hanım, komşuya ikram etmek güzel bir şey. Ama bir dahaki sefere suçu kediye atma. Kedinin dili yok ki kendini savunsun."

O akşam misafirlerle birlikte pilav yemişler, ama sofra yine de çok neşeli olmuş. Ertesi gün Hoca'nın karısı kediye özür dileyerek bir tabak süt koymuş.

Bu fıkra bize şunu söyler: Yaptığımız bir hatanın suçunu başkasına, hele kendini savunamayan birine atmamalıyız. Doğruyu söylemek bazen insanı mahcup eder, ama gönlünü rahatlatır.