Ziyafet Sofrası ve Eski Hırka

Bir zamanlar Nasreddin Hoca eski giysileriyle bir düğüne gitmiş, kimse yüzüne bakmamış. Eve dönüp kürkünü giyip gelince herkes onu baş köşeye oturtmuş. Hoca da kürkünün yenini çorbaya batırıp, "Ye kürküm ye," demiş. Bu fıkrayı herkes bilir. Ama yıllar sonra bunun bir devamı olmuş.

Hoca yaşlanınca köyün en sevilen insanı olmuş. Bir gün kasabanın zengin tüccarı oğlunu evlendiriyormuş. Büyük bir ziyafet vermiş, Hoca'yı da davet etmiş. Hoca bu kez temiz, güzel kaftanıyla gitmiş. Kapıda tüccar onu karşılamış, el üstünde tutmuş, baş köşeye oturtmak istemiş.

Tam o sırada kapıda yamalı bir hırka giymiş, yaşlı, yoksul bir adam görünmüş. Adam düğünün yemeğinin kokusunu almış, utana sıkıla kapının eşiğinde durmuş. Hizmetkârlar onu kovmak istemişler: "Burası senin gibilere göre değil, git!"

Hoca bunu görünce yerinden kalkmış. Yaşlı adamın yanına gitmiş, elinden tutmuş: "Gel evlat, gel. Benim yerime sen otur." Onu baş köşeye, kendi yerine oturtmuş. Kendisi de yanına, yere bir minder atıp oturmuş.

Tüccar şaşırmış: "Hocam, ne yapıyorsun? Baş köşe senin yerin!" Hoca gülümsemiş: "Efendi, yıllar önce ben de bu adam gibi eski hırkayla bir düğüne gittim, kimse yüzüme bakmadı. Kürkümü giyince baş köşeye oturttular. O gün kürküme 'ye kürküm ye' dedim. Bugün ise bu adamın hırkasına 'ye hırkam ye' demek istemiyorum. Bu sofra kürke değil, insana kurulsun."

Düğün evinde bir sessizlik olmuş. Sonra tüccar başını eğmiş: "Hocam, haklısın." Kendisi gidip yaşlı adama en güzel yemeklerden bir tabak getirmiş. Misafirler de birer birer gelip yaşlı adamla tanışmışlar. Adam meğer genç yaşında yaptığı türkülerle bütün kasabanın dilinde olan bir saz şairiymiş. O gece düğünde sazını çalmış, herkesi coşturmuş.

Bu fıkra bize şunu söyler: İnsanlara giydikleri kıyafete göre değer vermek yanlıştır. Gerçek misafirperverlik, kapıdaki yoksulu da baş köşeye oturtabilmektir.