Ödünç Alınan Kazanın Ölümü

Nasreddin Hoca bir zamanlar komşusundan bir kazan ödünç almış. Geri verirken kazanın içine küçük bir tencere koymuş. Komşu şaşırınca, "Kazanınız doğurdu, bu da yavrusu," demiş. Komşu bu işe çok sevinmiş, tencereyi de kazanı da almış.

Aradan birkaç hafta geçmiş. Hoca yine kazana ihtiyaç duymuş, komşusunun kapısını çalmış. Komşu bu sefer hiç düşünmeden, sevinçle kazanı vermiş. Belki kazan yine doğurur, diye içinden geçirmiş.

Ama günler geçmiş, kazan geri gelmemiş. Bir hafta olmuş, iki hafta olmuş. Komşu dayanamamış, Hoca'nın kapısını çalmış: "Hocam, kazanımı ne zaman getireceksin?"

Hoca başını önüne eğmiş, üzgün bir sesle demiş ki: "Başın sağ olsun komşu. Kazanın öldü."

Komşu yerinden sıçramış: "Ne? Kazan ölür mü hiç Hocam? Bu ne saçmalık!"

Hoca sakince cevap vermiş: "Komşu, kazanın doğurduğuna inandın da öldüğüne neden inanmıyorsun? Doğuran ölür de."

Komşu bir an ne diyeceğini bilememiş. Sonra Hoca'nın ona bir ders verdiğini anlamış. İlk seferde tencereyi alırken hiç sesini çıkarmamış; çünkü işine geliyormuş. Şimdi ise işine gelmeyince itiraz ediyormuş.

Komşu utanmış, gülmüş: "Hocam, haklısın. İşime gelince inandım, gelmeyince inanmadım." Hoca da gülmüş, içeri girip kazanı da tencereyi de getirmiş: "Al komşu, kazanın da yavrusu da sapasağlam. Ben sadece sana küçük bir şaka yaptım."

Komşu kazanı alırken tencereyi Hoca'ya geri vermiş: "Bu tencere aslında senin Hocam. Kazan doğurmadı, sen bana hediye etmiştin." İkisi birden gülmüşler.

Bu fıkra bize şunu söyler: İşimize gelen şeye hemen inanıp işimize gelmeyene itiraz etmek adil değildir. Doğruyu, kârımıza da zararımıza da olsa aynı terazide tartmalıyız.