Eşeğe Okuma Öğretmek

Bir gün Timur'a güzel bir eşek hediye etmişler. Timur eşeği çok beğenmiş. Yanındakilere, "Bu eşek öyle akıllı ki neredeyse insan gibi," demiş. Nasreddin Hoca da oradaymış. "Efendim, bu eşek o kadar akıllıysa ben ona okuma bile öğretebilirim," demiş.

Timur gülmüş: "Öyle mi Hoca? Öğret bakalım. Öğretemezsen başına gelecekleri bilirsin." Hoca hiç istifini bozmamış: "Öğretirim efendim. Ama bana on yıl süre ve on yıl yetecek kadar arpa lazım." Timur kabul etmiş.

Saraydan çıkarken arkadaşları Hoca'ya, "Hocam, delirdin mi? Eşek okur mu hiç? On yıl sonra başını kaybedeceksin," demişler. Hoca gülmüş: "Merak etmeyin. On yıl içinde ya ben ölürüm, ya eşek ölür, ya da Timur ölür. Hem o zamana kadar eşek de ben de bol arpa yeriz."

Ama Hoca öylece oturmamış. Bir kalın kitap almış, sayfaların arasına arpa taneleri koymuş. Eşeğin önüne kitabı açmış. Eşek arpayı yemek için diliyle sayfayı çevirmiş, bir sonraki sayfada yine arpa bulmuş, onu da çevirmiş. Hoca bunu her gün tekrarlamış. Birkaç ay sonra eşek kitabı görür görmez sayfaları diliyle çevirir olmuş.

Bir gün Timur merak edip eşeğin dersini görmek istemiş. Hoca kitabı eşeğin önüne koymuş, bu kez içine hiç arpa koymamış. Eşek sayfaları birer birer çevirmiş, arpa bulamayınca her sayfada başını kaldırıp "Aaa-ii, aaa-ii!" diye anırmış.

Timur şaşırmış: "Hoca, eşek ne yapıyor?" Hoca ciddi ciddi cevap vermiş: "Efendim, kitabı okuyor. Ama henüz harfleri tek tek okuyor; 'a' ile 'i'yi öğrendi, gerisi zamanla gelir."

Timur gülmekten yerlere yatmış. "Hoca, eşeğe okuma öğretemedin ama bana gülmeyi öğrettin," demiş ve Hoca'ya bir kese altın vermiş.

Bu fıkra bize şunu söyler: Zor bir durumda panik yapmak yerine sakin kalmak ve akıl yürütmek insanı en büyük sıkıntıdan bile kurtarır.