Hoca'nın Komşuya Verdiği Akıl

Nasreddin Hoca'nın komşusu bir gün dertli dertli gelmiş: "Hocam, evim çok dar. Karım, ben, beş çocuk, bir de annem. Nefes alacak yer yok. Ne yapayım?"

Hoca biraz düşünmüş: "Senin tavukların var mı?" Komşu, "Var Hocam, beş tavuk," demiş. "Tavukları evin içine al." Komşu şaşırmış ama Hoca'ya güvendiği için dediğini yapmış.

Birkaç gün sonra komşu gelmiş: "Hocam, tavuklar her yeri kirletiyor, gıdaklıyor, ev daha da daraldı!" Hoca sormuş: "Keçin var mı?" "Var." "Keçiyi de içeri al." Komşu yine dediğini yapmış.

Bir hafta sonra komşu saçı başı dağılmış gelmiş: "Hocam, keçi perdeleri yedi, çocukların yatağına yattı! Ev cehenneme döndü!" Hoca sakince sormuş: "Eşeğin var mı?" "Var Hocam..." "Eşeği de içeri al."

Komşu ağlamaklı olmuş ama yine Hoca'nın dediğini yapmış. Ev artık dayanılmaz olmuş: tavuklar gıdaklıyor, keçi meliyor, eşek anırıyor, çocuklar ağlıyor, annesi söyleniyormuş.

Birkaç gün sonra komşu Hoca'nın kapısına yığılmış: "Hocam, ölüyorum! Ne olur bana bir çare bul!" Hoca gülümsemiş: "Şimdi eşeği dışarı çıkar." Komşu çıkarmış. Ertesi gün, "Keçiyi de çıkar," demiş. Sonraki gün, "Tavukları da çıkar."

Bir hafta sonra komşu Hoca'nın kapısına neşeyle gelmiş: "Hocam! Evim ne kadar genişlemiş! Ne ferah, ne sessiz! Hem karım hem çocuklarım rahatladı. Sağ ol Hocam!"

Hoca gülümsemiş: "Komşu, evin hiç değişmedi. Ne bir duvar oynadı ne bir oda eklendi. Sadece sen, sahip olduğun şeyin kıymetini anladın."

Bu fıkra bize şunu söyler: Çoğu zaman elimizdekinin değerini, daha zor bir durumu yaşadıktan sonra anlarız. Şikâyet etmeden önce sahip olduklarımıza bir kez daha bakmak, bizi daha mutlu yapabilir.