Hamalın Üç Öğüdü

Bir gün Nasreddin Hoca pazardan bir sepet dolusu toprak çanak almış. Sepet ağırmış. Bir hamal tutmuş: "Bu sepeti evime taşı." Hamal, "Kaç para vereceksin Hocam?" diye sormuş. Hoca, "Sana para değil, üç tane altın değerinde öğüt vereceğim," demiş. Hamal biraz düşünmüş, "Hoca'nın öğüdü de bir şeydir," deyip kabul etmiş.

Hamal sepeti sırtına almış, yokuşu tırmanmaya başlamışlar. Yolun üçte birine gelince hamal, "Hocam, birinci öğüdü ver," demiş. Hoca sakalını sıvazlamış: "Biri sana 'açlık toklüktan iyidir' derse inanma." Hamal, "Doğru," demiş.

Yolun yarısına gelince hamal ikinci öğüdü istemiş. Hoca: "Biri sana 'yayan yürümek ata binmekten iyidir' derse inanma." Hamal, "O da doğru," demiş, yorgun yorgun yürümeye devam etmiş.

Evin kapısına gelince hamal sepeti indirmeden önce üçüncü öğüdü istemiş. Hoca: "Biri sana 'yoksulluk zenginlikten iyidir' derse sakın inanma." Hamal bir an durmuş, sırtındaki ağır sepete, Hoca'ya bakmış. Sonra sepeti sırtından yere bırakıvermiş. Çanaklar şangır şungur kırılmış!

Hoca şaşırıp kalmış: "Ne yaptın evlat?" Hamal gülümsemiş: "Hocam, sen bana üç öğüt verdin. Ben de sana bir öğüt vereyim: Biri sana 'bu çanakların hiçbiri kırılmadı' derse, sakın inanma!"

Hoca önce kızmış, sonra kendini tutamayıp gülmüş. "Evlat, haklısın. Ben sana emeğinin karşılığını öğütle ödemeye kalktım. Öğüt de güzeldir ama alın terinin karşılığı ekmektir."

Hoca hamalı içeri almış. Ona hem bir kese akçe vermiş hem de karısının pişirdiği yemekten ikram etmiş. Hamal da kırık çanakların parçalarını toplamış, bahçede bir çiçek saksısının dibine dizmiş. Ertesi gün pazara gidip Hoca'ya kendi parasıyla iki yeni çanak almış: "Bu da benden olsun Hocam."

Bu fıkra bize şunu söyler: Çalışanın hakkı, alnının teri kurumadan verilmelidir. Öğüt güzel bir hediyedir, ama emeğin yerini tutmaz.