Sesim Nereye Kadar Gidiyor

Bir sabah köyün müezzini hastalanmış. Nasreddin Hoca, "Bugün ezanı ben okuyayım," demiş. Erkenden kalkmış, caminin minaresine çıkmış. Elini kulağına koymuş, bütün gücüyle yüksek sesle ezan okumaya başlamış. Sesi köyün üstünden, tarlalardan, derelerin üstünden yankılanmış.

Ezan biter bitmez Hoca minarenin merdivenlerinden aşağı hızla koşmaya başlamış. Merdivenleri ikişer üçer inmiş, caminin kapısından çıkmış, köyün yolundan koşmaya devam etmiş.

Köylüler Hoca'yı öyle koşarken görünce şaşırmışlar: "Hocam, ne oldu? Nereye koşuyorsun? Bir felaket mi var?"

Hoca nefes nefese cevap vermiş: "Felaket yok evlatlar. Sesim nereye kadar gidiyor, onu görmek için koşuyorum!"

Köylüler kahkahalarla gülmüşler. Biri, "Hocam, ses koşarak yakalanır mı?" demiş. Hoca da gülmüş: "Yakalanmıyor galiba. Ben köyün sonuna kadar koştum, sesim hep önümdeydi."

O sırada tarlanın kenarında koyunlarını otlatan bir çoban yaklaşmış: "Hocam, sesin bizim tarlaya kadar geldi. Koyunlar bile başlarını kaldırıp dinledi." Bir başka köylü, "Benim değirmenime kadar geldi," demiş. Değirmenci, "Ben de duydum," demiş.

Hoca sevinmiş: "Gördünüz mü? Sesimin nereye kadar gittiğini koşarak öğrenemedim ama sizden öğrendim. Demek ki bir sesin nereye ulaştığını, onu duyanlar söyler."

Bu fıkra bize hem güldürür hem düşündürür: Yaptığımız bir iyiliğin, söylediğimiz güzel bir sözün nereye kadar ulaştığını her zaman göremeyiz. Ama o söz, o iyilik bazen hiç bilmediğimiz uzaklara kadar gider, birilerinin kalbine dokunur.