Acemi Bülbül

Nasreddin Hoca bir yaz günü yolda yürürken bir bahçe görmüş. Bahçede kayısı ağaçları varmış; dallar sapsarı, mis kokulu kayısılarla doluymuş. Hoca'nın canı çekmiş. Etrafına bakmış, kimse yokmuş. Duvardan atlamış, ağaca tırmanmış ve kayısıları yemeye başlamış.

Tam o sırada bahçıvan gelmiş. Yukarı bakmış, ağaçta sarıklı bir adam. "Hey! Sen kimsin, orada ne yapıyorsun?"

Hoca ağzı kayısı dolu, hemen cevap vermiş: "Ben bülbülüm."

Bahçıvan, "Bülbül mü? Öyleyse öt de duyalım," demiş.

Hoca ağzındaki kayısıyı yutmuş, boğazını temizlemiş ve bütün gücüyle: "Gaaak! Gırrk! Vaaak!" diye bağırmış.

Bahçıvan gülmekten iki büklüm olmuş: "Hoca, bu nasıl bülbül sesi?"

Hoca ağaçtan inmiş, cübbesini silkelemiş: "Acemi bülbül bu kadar öter."

Bahçıvan gülmeye devam ederken Hoca'ya bir sepet kayısı vermiş: "Al Hoca, bir daha ağaca çıkma da kapıdan gel." Hoca sepeti almış, teşekkür etmiş. O akşam evde kayısı yerken hanımı sormuş: "Nereden buldun?" Hoca, "Bülbül gibi öttüm, kayısı verdiler," demiş.

Bu masalın dersi mi? Belki şudur: Yanlış yaptığında gülmeyi bil; insanlar gülen birine kızamaz. Ama en iyisi ağaca hiç çıkmamak, kapıdan girmek.